Ja ik heb overgewicht, en nee ik schrans niet

Iedere ochtend wordt er een uur gewandeld. Foto Buurvrouw Marian

‘Ik vind (in principe) dat iedereen over zijn eigen lichaam gaat. Roken, drinken, schransen, be my guest. Althans, tot een van mijn geliefden dringend een ic-bed nodig heeft en die allemaal zijn bezet door zwaarlijvige coronapatiënten. Dat zal zeker ten koste gaan van mijn liberale opvattingen en solidariteit’, schreef Bert Wagendorp onlangs in een van zijn columns in de Volkskrant. Ik las het en het deed pijn. Nog pijnlijker waren alle commentaren in de sociale media over mensen met overgewicht. Het kwam er op neer dat, wanneer mensen zoals ik corona krijgen en een IC-bed nodig hebben wij, als het aan deze toetsenbordridders ligt, maar moeten verrekken. Want ja dikke mensen schransen alleen en zorgen niet goed voor zichzelf. Wij zijn lui en hebben geen doorzettingsvermogen

Flinke dip

Ja ik schoot even in de paniek en in mijn oude gedrag. Wat als… Maar ik eet toch gezond… Ik zorg toch goed voor mezelf. Het bepaalde mede dat ik afgelopen weekend in een flinke dip belandde en niet zoveel zin had in wat dan ook. Het werd bank hangen en inderdaad minder goed voor mezelf zorgen. Precies dat wat fat-shamen altijd bij mij oproept. Waarom zou ik nog gezond leven. De wereld ziet me en heeft toch al zijn oordeel klaar. Maar ik ben er klaar mee. Als ik daaraan toegeef doe ik mezelf en al die mensen die me de afgelopen jaren hebben geholpen te worden wie ik ben, tekort. Ja, ik heb overgewicht en nee, ik schrans niet. Ik eet gezond. En nee ik heb geen gebrek aan doorzettingsvermogen, want anders had ik het diëten niet van mijn veertiende tot mijn vierenveertigste volgehouden. Ik ben niet mijn overgewicht.

Crashdieet

Dergelijke opmerkingen tijdens een crisis als deze zouden vijf jaar geleden bij mij meteen voor wekenlange paniek hebben gezorgd. En waarschijnlijk was ik de volgende dag al aan een crashdieet begonnen. Dat is nou net niet wat je moet doen meldt Internist Liesbeth van Rossum van het Erasmus MC in een interview met het Radio 1 Journaal. Ze steekt de schrikbarende IC-cijfers niet onder stoelen of banken, maar waarschuwt dat een crashdieet een niet goed werkend immuunsysteem verder kan aantasten door een gebrek aan voedingsmiddelen. Ook stress is een oorzaak van overgewicht. En we leven in een stressvolle tijd. In het interview zegt ze dat het veranderen van eet- en leefpatroon tijd kost en dat je je beter kan troosten met een gezond eetpatroon in deze crisis en ervoor zorgen dat de kilo’s niet verder toenemen, dan nu te gaan crashen.

Toetsenbordridders

Aan dergelijke informatie heb ik meer dan al die toetsenbordridders en columnisten met hun vooroordelen die nergens op slaan. Het bewijst ook dat ik lang geleden de juiste weg al ben ingeslagen met het veranderen van mijn eet- en bewegingspatroon. Ik sta morgenvroeg om zeven uur weer zonder morren op om om half acht aan mijn dagelijkse wandeling met de buurvrouw te beginnen. Een ding weet ik zeker na al die grappen die ik over zwaarder uit de crisis komen, heb gelezen. Deze volle vrouw gaat dat niet gebeuren!

Zorg goed voor jezelf, en voor elkaar.

Hoe blijf je gezond in corona-tijden

Ik werk al meer dan twee weken vanuit mijn thuiskantoor. Ik kan er maar moeilijk aan wennen. Nog voordat de regering iedereen verplichtte om zoveel mogelijk van uit huis te werken, was ik er om privéredenen al mee begonnen. Na die eerste week verheugde ik me op het weerzien met mijn collega’s. Dat liep even anders. De regering kondigde maatregelen aan om de verspreiding van het virus in te dammen. Tot 6 april. Langer thuis werken dus. En ook nog eens niet naar buiten omdat ik flink verkouden was.

Vijf dagen bivakkeerde ik verplicht binnenshuis. Ik had gelukkig genoeg eten voor een week in huis en twee weken zou ik er eventueel ook wel mee redden. Ik was gewoon aan het werk, want het voelde als een simpele verkoudheid. Twee keer was er contact met de buren face to face, toen ze wat boodschappen kwamen brengen. Maar wel op gepaste afstand. Raar gevoel. Ik ben zo gewend om mensen binnen te vragen. Die gastvrijheid is een van de dingen die ik op dit moment het meeste mis.

Zak chips en een zacht dekentje

Die gepaste afstand is nu de nieuwe norm. Maar hoe blijf je mentaal en fysiek gezond in corona-tijden. Een belangrijke vraag voor mezelf. Het makkelijkste zou zijn om de komende weken met een zak chips onder een zacht dekentje op de bank te vertoeven. Ik was ook bang dat ik daarin zou vervallen. Gelukkig gebeurt dat niet. Ja, ik heb best wel een zak chips leeg gegeten. Twee zelfs. Maar niet van die grote en niet elke avond.

Ik heb goede en wat mindere dagen. Maar iedere ochtend om zeven uur gaat de wekker. Ook in het weekend. Een uur later stap ik naar buiten om een wandeling met de buurvrouw te maken. Sociaal contact op gepaste afstand. Minimaal anderhalve meter van elkaar. De eerste dagen ingewikkeld. Nu verheug ik me er iedere ochtend op. Daarna ontbijten en aan het werk. Ik begin de werkdag een stuk frisser.

Vrijdagmiddagborrel

En de trainingen met Hilde gaan natuurlijk nog steeds door. Ieder in zijn eigen huis. Via Zoom. En vanmiddag een virtuele vrijmibo met de familie. Handig dat dat kan. Hoe lang het gaat duren? Geen idee. Ik kijk halsreikend uit naar dinsdag. De dag dat de premier aankondigt wat er met de scholen gaat gebeuren. Dan weten we meer. Voorlopig houden we gepaste afstand.

Ik zet mezelf op nieuwsrantsoen

Trainen via een online verbinding. Best grappig.

En toen kwam de paniek toch. Ik had me zo voorgenomen om het niet te doen maar het gebeurde toch. Tijdens de volle bak training met Hilde. Online. Tijdens de grondoefeningen werd ik opeens heel duizelig. Achteraf helemaal niet zo gek als je bloedsuikerspiegel te laag is, omdat je de hele dag al net iets te weinig hebt gegeten en wel stevig traint. Maar ik vloog in standje paniek.

We besloten de training voortijdig af te kappen, want we waren tocht al bijna klaar. Ik had best stevig getraind. Het rennen op de plaats, dit keer zonder te stoppen. En het touwtje springen. Nieuw record, 37 keer achter elkaar op een flink tempo. Marielle doet geen half werk. Met de stress die ik stiekem toch wel had van al het nieuws rondom het Corona virus, was het helemaal niet zo gek dat mijn lijf zo reageerde.

Snotverkouden

Ik gebruikte de avond om tot rust te komen en te relativeren. Wat in deze tijd niet zo makkelijk is. Ik ging vroeg naar bed en… Werd om drie uur snotverkouden wakker. Dus toch. Het voelde aan als een gewone verkoudheid, maar ook daarbij moet je je aan het advies van het RIVM houden. Werken vanuit huis en niet op pad voor de krant. Het zijn geen tijden om burgerlijk ongehoorzaam te zijn.

Nieuwsrantsoen

Zo’n zelfisolatie maakt je wel heel creatief in het verzamelen van verhalen. Ik zocht contact met een vriendin, die ZZP’er is. Maakte met haar een nuchter en hoopvol verhaal over de hele situatie. En… Ik zette mezelf op nieuwsrantsoen. Lastig als nieuwsjunk, maar het moet. Op Facebook ontvolgde ik mensen die met allerlei complottheorieën mijn nieuwsfeed binnenkwamen. Niet omdat ik mijn kop in het zand steek, maar om mezelf te beschermen tegen alle prikkels. Ik ben net iets te vaak fysiek ziek geworden van alles opzuigen wat er in de media over heftige wereldgebeurtenissen wordt gemeld. En wat moet je nou precies geloven. Wat ik overdag tijdens mijn werk meekrijg is meer dan genoeg. Juist in heftige tijden moet je jezelf beschermen om het angstduiveltje buiten de deur te houden.

Wees lief voor jezelf en voor elkaar!

Het verhaal wat ik deze week schreef, lees je hier.

Zorg goed voor jezelf… en voor elkaar

Ook ik werk vanuit huis. Eigen foto

Mijn vorige post is alweer enige tijd geleden. Dat had alles te maken met droevig nieuws dat onze familie onlangs trof. Ik had er even geen zin in. Net zoals ik geen zin had om te sporten. Of andere dingen te doen. Dat sporten probeerde ik dan wel. Vorige week dinsdag ploegde ik dwars door een stevige wind naar Hilde. Om daar vervolgens in huilen uit te barsten. We eindigden aan tafel met een kopje thee en een mooi gesprek. Over goed voor jezelf en een ander zorgen, gesproken. Na een uur ploegde ik door de wind naar huis en bedacht me: volgende week weer lekker knallen tijdens de training.

Snotterige neus

En toen kwam dit weekend het bericht dat je zo veel mogelijk thuis moest blijven en thuis werken indien mogelijk. In eerste instantie dacht ik daar een beetje licht over. Ik snapte het standpunt van de overheid. Maar een op een trainen met Hilde zou toch wel moeten kunnen. Totdat echt alles op de winkels na dicht ging. ‘Gaan we online trainen, dinsdag’, opperde ik in de app. ‘Ja.’

Mooi, dacht ik. En toen kwam de maandag. De premier had net zijn speech gehouden. Ik ben al weken snotterig en mijn neus jeukt, voelt geïrriteerd aan. En ik had ook al een week een droge, rauwe keel. Ik schoot in standje paniek, dacht dat ik het virus had en maakte een plan de campagne. Ik zou vanochtend in alle vroegte genoeg boodschappen doen en dan daarna mezelf tot eind volgende week in huis opsluiten. Niet goed voor mijn geestelijke gezondheid, maar zo zou ik niemand aan kunnen steken.

Luchtvochtigheid

Toen ik vanochtend wakker werd, beseften mijn hersens opeens dat dit voor mij in de winter en voorjaar wel hele normale klachten zijn. Ik huppelde naar beneden en keek op de luchtvochtigheidsmeter. Jawel hoor, veertig procent. En een uur later was het zelfs dertig procent. Uiteraard. De luchtvochtigheid is in deze tijd altijd te laag in mijn huis. De mechanische ventalatie stond al weken de hele dag door op twee. En ik ben veel thuis. Geen wonder dat mijn lijf op die lage luchtvochtigheid reageert.

Het zette me wel even aan het denken. Ik heb vanochtend wel de boodschappen gedaan. Nee ik heb niet gehamsterd. De komende anderhalve week hoef ik alleen maar verse groente, fruit en vlees te halen. Ik blijf zoveel mogelijk thuis. Begin de dag met mediteren en een stevige wandeling. Vroeg, voordat ik aan het werk ga. Zodat er zo weinig mogelijk mensen op straat zijn. Zo blijf ik toch in beweging en voorkom ik dat het duiveltje dat angststoornis heet, het in deze weken overneemt van mijn gezonde verstand.

Zorg goed voor jezelf… En voor elkaar!

Liever dik, dan lelijk

Een vrouw van boven de dertig. Deze oude foto van mezelf, deed me realiseren hoe veel ik van mezelf ben gaan houden.

‘Marielle, weet je waarom je nog single bent? Je bent gewoon te dik.’ Ik was met stomheid geslagen toen ik een oudere man dit tegen me hoorde zeggen. Hij had zich al vaker uitgelaten dat hij het maar vreemd vond. Een vrouw van boven de dertig, met een eigen huis en een auto, maar geen vent en kinderen. ‘Liever dik, dan lelijk’, flapte ik er tegen hem uit. Waarop hij boos werd, want ik kon hem toch echt niet lelijk noemen. Dat was niet beleefd.

Fatshamers

Ik vond het niet leuk op dat moment. Nog steeds niet. Dat hij mijn partnerloze leven verbond aan mijn omvang. Maar zoals ik het nu bekijk, klopte het wel. Ik was niet bepaald slank, maar dat was niet de reden waarom ik single was. Ik hield niet van mijn lijf. Dat had zo zijn redenen. Een daarvan waren fatshamers zoals hij. Die met negatieve opmerkingen dachten dat ze mij wel aan het afvallen zouden krijgen. En door die fatshamers dacht ik dat ik nooit goed genoeg zou zijn, dus geen enkele man of vrouw zou ooit geïnteresseerd zijn in mij. Gelukkig is mijn negatieve zelfbeeld verdwenen. Eet ik rustig een stukje taart en op mijn eigen verjaardag wel meer dan een. Zonder schuldgevoel.

Gamen en Lego bouwen

Inmiddels hou ik van mezelf en mijn lijf. Ik ben nog steeds single en dat is prima zo. Ik heb een fijn huis, een leuk leven en ben blij met mezelf. Leuke buren met kinderen die ik regelmatig mag lenen om leuke dingen mee te doen. Zoals gamen en Lego bouwen. Het kind in mij is er nog steeds en mag er zijn. En mocht ik ooit iemand tegenkomen in de liefde, dan wordt het latten. Ik hou van mijn vrijheid en van mezelf!

Mijn lieve, leuke, idiote brein

Mijn favoriete oefening: planken.

Ik zit op de bank. Ik heb koppijn en geen zin om te trainen. Maar ik heb afgesproken dat ik om vier uur bij Hilde ben. Buiten giert de wind om het huis. Net als een week geleden. Dus reken ik tien minuten extra fietstijd. Met frisse tegenzin trek ik mijn schoenen aan. Pak mijn spullen en spring op de fiets.

Limonade

‘Hoe gaat het?’ Koppijn zeg ik. Onderwijl haal ik de anderhalve liter fles water uit mijn tas. Ik heb vandaag thuis gewerkt en dan drink ik standaard te weinig. ‘Er zit limonade doorheen’, verontschuldig ik me. ‘Ja, en? Wat is daar mis mee?’ lacht Hilde. Ik realiseer me dat ik in oud gedrag verval. Hilde als een autoriteit zie, aan wiens voorwaarden ik moet voldoen en me verontschuldig voor iets wat in mijn hoofd op de lijst van foute producten staat. Ik lach en neem een ferme slok, voordat we beginnen.


Tja die lijstjes van foute producten. Af en toe vinden ze nog een weg terug in mijn hoofd. Vroeger waren ze nog heftiger aanwezig. Ik dacht dat ik goed bezig was. Maar dat was niet zo. Vorig jaar was ik uit eten met mijn 18-jarige nicht Myrte. We waren lekker aan het dikkedakken in mijn favoriete eetcafé. Zoals wel vaker komt het gesprek op vroeger. ‘Ja het was altijd gezellig bij jou. Maar als ik een ijsje kreeg of iets anders lekkers dan zat ik altijd alleen te eten, want jij deed niet mee.’ Dat was best wel confronterend. En heel eerlijk van haar. ‘Dat vond ik best wel jammer.’ Er ontspon zich een mooi gesprek, waarvan de rest tussen haar en mij blijft.

Ik trakteer!

Afgelopen zondag. Ik ben met mijn 17-jarige neef Nick in Groningen. Voordat we naar de verjaardag van zijn jongere broer gaan, hebben we afgesproken om nog even te fotograferen. Maar tante Mariëlle wil eerst koffie. Terwijl ik in mijn cappuccino bijt, merkt Nick op dat hij nog moet lunchen. Hij duikt in de kaart en vraagt: wil je ook iets lekkers? Ik trakteer!. Ik merk dat mijn lieve, leuke, idiote brein meteen weer op hol slaat. Er is straks ook nog taart en ik had me daarop verheugd. ‘Ja, doe mij maar iets met chocolade’, hoor ik mezelf zeggen.

Terwijl ik mijn vorkje in de brownie steek, voel ik me onoverwinnelijk. En ja ik heb ’s middags ook nog een klein stukje slagroomtaart gehad. Zonder schuldgevoel. Lekker gevoel.

Twijfel is het begin van wijsheid

Op de fiets naar huis na een training.

Twijfel is het begin van wijsheid. Die spreuk hing lange tijd bij mijn ouders op het prikbord van het toilet. Ik heb vaak gedacht dat ik dan wel een hele wijze vrouw moet zijn. Ik heb wat getwijfeld in mijn leven. Van de kleinste dingen kon ik de grootste levensvragen maken.

Ik heb ook flink getwijfeld of ik wel aan dit blog moest beginnen. Want mensen gaan er wat van vinden. Door mijn ervaringen in het verleden ben ik misschien nog steeds wat vatbaar voor de meningen van derden. Met name wildvreemde derden. Want iedereen heeft een mening over dikke mensen (ja, ik ook!) en velen vinden dat ze dat ook uit mogen spreken. (Wat ik dan weer niet doe.)

Ben jij nog niet dik genoeg?

Ooit was ik eens vijftien kilo afgevallen. In die periode voetbalde ik graag en veel. Voor mijn studie moest ik naar Amsterdam en ’s avonds had ik in Leek afgesproken met vriendinnen. We zouden het eerste herenelftal aanmoedigen tijdens het Leekster Voetbalgala. Ik at voor het eerst in maanden een frietje, toen er een meneer naar mij toe kwam. ‘Ben jij nog niet dik genoeg?’ Het frietje waar ik mij zo op verheugd had, smaakte niet meer en belandde in de afvalbak.

Ik was voor de tweede keer in het ravijn dat burnout heet, gedonderd. Zo’n vijf jaar geleden. Ik wandelde veel, omdat dat goed voor me was. In de verte zag ik een hardloper aankomen. Hij naderde snel en klaarblijkelijk liep ik in de weg. Hij raakte me en riep: ‘aan de kant dikzak’. En ik ging daarna twijfelen of ik niet iets sneller opzij had moeten stappen. Ik dacht toen echt dat het mijn fout was, dat die man mij raakte. Terwijl hij natuurlijk ook een stap opzij had kunnen doen.

Mag ik je een advies geven

Ik was met vrienden uit eten geweest in Assen. Het was niet zo lang na de ramp met de MH17. De trein stond al op het perron, toen ik de trap op sprintte. Ik leek hem te gaan halen toen ik mij realiseerde dat ik was vergeten in te checken. Ik sprintte naar de incheckpaal en… de trein reed weg. Ik ging op een bankje uit zitten hijgen en wachtte op de volgende trein, toen er een meneer op mij afkwam. ‘Mag ik je een advies geven? Je moet niet boos worden.’ Het was geen vraag. Mijn antwoord van: doe maar niet , negeerde hij. ‘Misschien moet je meer sporten en minder eten. Dan had je die trein wel gehaald.’ Ik ontplofte. Hoe haalde hij het in zijn hoofd. Met een verontwaardigd: ‘ik zei toch dat je niet boos moest worden!’, maakte hij zich uit de voeten. En ik ging twijfelen. Ja ik was natuurlijk wel dik. En misschien moest ik toch nog meer gaan bewegen. Ik barstte in een onbedaarlijke huilbui uit en voelde me ellendig.

Ik moest op de foto. Ik kon er niet onderuit. Ik stond liever achter de camera dan ervoor. Ik ging klaar staan voor de fotografe. Maakte mijn nek lang zodat mijn onderkin minder dik leek. Ik vroeg of ze me iets van bovenaf wilde fotograferen, dan kwam ik er wat voordeliger op. ‘Ja je bent wel eens minder dik geweest.’ Ze zag dat ik schrok. ‘Ja dat mag toch best gezegd worden?’ Nee, dat hoeft niet gezegd te worden. Dat weet ik zelf ook wel. Helaas stond ik met mijn mond vol tanden en kon ik alleen maar wat stamelen.

Ik wil niet geconfronteerd worden met jouw vetrolletjes

Ik was dol op toneelspelen. Ik vond het doodeng, op toneel staan. Maar ook heel leuk. Zeker ook het proces van repeteren. Tijdens een repetitie trok een tegenspeler mijn jas open. ‘Goed zo, je hebt nu een wijder shirt aan. Ik wil niet geconfronteerd worden met jouw vetrolletjes.’ De week ervoor was mijn shirt volgens haar te strak geweest. Ik heb de serie voorstellingen afgemaakt en daarna zes jaar lang niet gespeeld. Ik durfde me op het toneel niet meer kwetsbaar op te stellen. De veiligheid binnen de spelersgroep was er niet meer.

Dergelijke ervaringen zorgen ervoor dat ik nog steeds twijfel. Zeker nu ik niet de meetbare cijfers voorop zet, maar mijn gevoel. Ik voel me goed en ik ben goed zoals ik ben. En ik krijg ongetwijfeld de vraag: denk je dat het nu wel lukt? Want ja alle diëten die ik in mijn leven heb gedaan, zijn jammerlijk mislukt. Maar dat komt omdat het diëten zijn en geen levensstijl. En dit blog vul ik vooral voor mezelf. En als er lotgenoten zijn die er iets aan hebben. Dan is dat mooi meegenomen.

Zure mevrouwen moeten hun mond houden

Onderweg naar Utrecht.

Ik ben net iets te laat de deur uit gegaan. In theorie is het een kwartiertje fietsen van mijn huis naar station Assen, maar in werkelijkheid doe je er toch al snel twintig minuten over. Ik moet de vijf over half tien trein zien te halen en eigenlijk wil ik ook nog koffie. Om half parkeer ik mijn fiets onder het station. Normaal pak ik altijd de lift. Nu kijk ik naar de steile trap en pak zonder morren deze. Vastberaden stap ik de stationshuiskamer in.

De mooie volle vrouw achter de balie lacht me toe. ‘Ik zag je binnenkomen met een doel.’ Klopt. Een cappuccino extra sterk. Dat kan nog net. We kletsen en lachen wat terwijl ze mijn koffie klaar maakt. ‘Goeie reis en veel plezier’, roept ze terwijl ik zielsgelukkig met mijn cappuccino richting perron loop. Vandaag ga ik mijn reisvriendinnen zien.

Bijzondere gewaarwording

Het gesprek een dag eerder met Isabelle was weer een bijzondere. Ik had de afspraak een paar weken eerder gemaakt omdat ik bij vlagen nog wat last had van het auto-ongeluk van anderhalf jaar geleden. Maar uiteindelijk kwamen we tot de conclusie dat ik mezelf eindelijk ten volle accepteer. Inclusief mijn lijf. En dat was toch een bijzondere gewaarwording. Want alhoewel het de laatste tijd steeds beter ging. Ben ik nooit tevreden geweest over mijn lijf. Ik was eigenlijk heel vaak boos op mijn lijf. En probeerde ik het vaak te verhullen in wijde kleding. Tijd om mezelf in een mooie verpakking te steken, denk ik bij mezelf in de trein.

Vinden jullie het ok om in Hoog Catharijne even bij Paprika binnen te lopen? app ik mijn vriendinnen. Dat is uiteraard geen probleem. Paprika is een fijne winkel voor vrouwen met rondingen. Bij binnenkomst pak ik meteen een prachtig bloemig bloesje. Vriendin een trekt een mooi tuniek uit het rek. ‘Deze zou ik ook even passen.’ De verkoopster komt aanzetten met het coca cola shirt waar ik naar gevraagd heb en vriendin twee wijst me op het groene shirt met Sunshine erop. Ik duik met vijf kledingstukken de kleedkamer in.

Twee maten kleiner

Het tuniek van vriendin een is meteen goedgekeurd. Het staat me geweldig, terwijl ik zoiets zelf nooit zou hebben uitgezocht. Ik straal. Ook het coca cola shirt staat me goed. Evenals de bloemenblouse, en het andere tuniekje waar ik mijn oog op heb laten vallen. Alleen het Sunshine T-shirt is veel te groot. Maar twee maten kleiner is ook die goedgekeurd. Ik kleed me om en kom met mijn armen vol mooie kleding de kleedkamer uit.

Zure mevrouw

Ik geef het aan de verkoopster en zeg blij: ‘Alles mag mee’. Op dat moment loopt er een mevrouw met een zuur gezicht voorbij en zegt: ‘Nou, nou, toe maar.’ Ik verkramp en schiet meteen in de verdediging: ‘Ik koop maar een paar keer per jaar nieuwe kleding.’ Op het moment dat ik het zeg, wil ik mijn tong er wel afbijten. Ik hoef aan een wildvreemde vrouw niet te verklaren waarom ik zoveel mooie, nieuwe kleren meeneem. Donder ik toch weer in die valkuil. Ik twijfel heel even, want Paprika is niet goedkoop. Moet ik dan misschien toch niet. Dan bedenk ik me hoe mooi en fijn ik me in de kleren voelde. Ik lach de zure mevrouw vriendelijk toe. Reken af en loop stralend de winkel uit.

Vrijdag is trapdag

Kut… Vrijdag is het trapdag. Ik realiseerde het me woensdag en kreeg even de neiging om de volgende dag tot trapdag uit te roepen. Want… vrijdag had ik een afspraak met Isabelle. En zij houdt zitting op de vijfde verdieping van een kantorencomplex. Dat betekende dus vijf verdiepingen omhoog met de trap.

Rustig aan beginnen

Vrijdag trapdag had ik in een lollige bui bedacht met Hilde tijdens mijn eerste training. Ik had een opmerking gemaakt dat ik de rest van de week de trap zou nemen op kantoor. Waarom meteen morgen en waarom meteen de hele week vroeg zij zich af. Je kunt ook rustig aan beginnen en een dag in de week bombarderen tot trapdag. Zo gezegd, zo gedaan en zo werd vrijdag mijn trapdag.


Vorige week had ik gesmokkeld. Ik was zo verkouden dat ik bij het kleinste trapje al in ademnood kwam. Maar vandaag kon ik er echt niet onderuit. Dus nam ik vanochtend braaf op kantoor de trap. Nog steeds een beetje verkouden, kwam ik toch niet zo buiten adem boven, als ik had verwacht. Het was ook maar een trap.

Excuustruus

Na mijn werkdag pakte ik de bus naar station Groningen. Het was lekker weer dus ik besloot naar mijn afspraak te lopen. De kortste route was over het perron naar de Emmabrug, daar de trap pakken en dan richting Stadspark lopen. De zon scheen en ik liep stevig door. Een half uur voor mijn afspraak parkeerde ik mezelf op een bankje in de zon. Nog even kwartiertje vitamine zon pakken. Want ik vermoedde dat ik wel een kwartier nodig zou hebben om die trappen omhoog te komen. De excuustruus in mij had de hele dag al geprobeerd redenen te verzinnen om toch de lift te nemen. Geen enkele was legitiem, ik ontkwam er niet aan.

Buiten adem

Uiteindelijk vielen die vijf trappen mee. Na twee hield ik even een kleine pauze om op adem te komen. Op de vierde verdieping hield ik een halve minuut stil, voordat ik de laatste treden naar de vijfde verdieping op liep. Ik had er nauwelijks vijf minuten over gedaan en was slechts een minuutje buiten adem. Ik herstelde sneller dan verwacht. Nog niet zo gek… Die vrijdag trapdag.

Het anti dieet

Ik heb altijd een gecompliceerde relatie gehad met eten. Heel veel dingen stonden op de verboden lijst en mocht ik niet eten. Zelfs nu ik bijna 48 ben en heel veel dingen opeens op hun plek vallen, heb ik dat bij vlagen nog steeds. Vlak nadat ik met Train Happy Topgewicht begon, stuurde coach Isabelle mij al een link van een podcast van Ten percent Happier. Deze had als titel: The Anti Diet. Het anti dieet. Presentator Dan Harris gaat daarin in gesprek met dietiste Evelyn Tribole. Vandaag kwam ik er pas toe deze te luisteren en het was een eyeopener.

Bijgesteld

Nu ben ik meestal een beetje huiverig voor Amerikanen. Het beeld dat ik van de gros van de Amerikanen heb is dat ze luid en overdreven zijn en super perfectionistisch. Alles is fantastisch. Met dank aan Evelyn en Dan heb ik dat beeld inmiddels een beetje bijgesteld. Terwijl ik naar de podcast luisterde vielen er een heleboel dingen op zijn plek.

‘Diëten is niet goed. Van diëten kom je altijd aan. Vreetbuien zijn een consequentie van diëten’, aldus Tribole. Okee dus het heeft niks met een gebrek aan doorzettingsvermogen te maken dat je na een dieet altijd weer aankomt. Wat je nodig hebt is een goede leefstijl, waarin je een gezonde relatie hebt met eten. Dus jezelf niet alles ontzeggen, omdat het slecht is. Toetjes zijn slecht dus die eet ik niet. ‘Onzin’, vindt Tribole. ‘Eet af en toe een toetje’, want als je je alles ontzegt wil je het des te meer. Dus dan eet je bijvoorbeeld die hele rol OREO’s op, die je niet van jezelf mag. Je proeft niet wat je eet en voelt je dan opgeblazen en futloos. Alles wat je niet mag, wil je. En daarna heb je een schuldgevoel, want je hebt iets gedaan wat niet mag. Had je wel een koekje van jezelf gemogen had je er misschien een of twee genomen.

Hersenen hebben koolhydraten nodig

Ander voorbeeld. Ik heb vorig jaar een tijd koolhydraatbeperkt gegeten. Dat zou een gunstige uitwerking hebben op mijn bloeddruk en gewicht. Behalve dat mijn darmen dat niet grappig vonden, werd ik er ook futloos van en had moeite met nadenken. ‘Je hersenen hebben koolhydraten nodig om goed na te kunnen denken.’ Oh zit dat zo. Dus misschien was het toch niet zo slim de goede koolhydraten te laten staan. De snelle koolhydraten uit geraffineerde suikers laat ik meestal nog wel links liggen.

‘Als je overdag niet genoeg eet, dan hunker je niet naar boerenkool, maar dan wil je zoet.’ Ah daarom was die opmerking van de invalhuisarts niet zo verstandig toen hij zei: je moet minder eten en meer sporten. Hij vroeg niet naar mijn eetpatroon. Ook kwam ik niet voor dat advies bij hem, ik wilde alleen maar aan de pil. Een vraag die dus niks met mijn overgewicht te maken had. Ik sloeg in die tijd het ontbijt over. At alleen lunch en avondeten en had heel vaak vreetbuien. Dat alles omdat ik gedurende de dag te weinig voeding binnenkreeg, dus.

Eer je gevoel niet met eten

En mijn vreetbuien had ik omdat ik niet wilde voelen. ‘Eer je gevoel niet met eten, maar door er aandacht aan te schenken.’ Die kwam wel even binnen. Omdat ik als hooggevoelig persoon intens voel, kan dat heftig zijn. Toen ik nog niet wist dat ik hooggevoelig was, vrat ik de onrust die dat opleverde weg. Mijn intense voelen in goede banen leiden was soms veel te veel. Had ik ruzie met iemand. Dan at ik een zak chips leeg. Want met het kraken van die chips verdween ook de frustratie. Maar kwamen ook de kilo’s eraan.

‘Je bent niet je lijf’, zegt de Amerikaanse. Je bent een persoon. Dat klopt. Ik ben Marielle. Ik ben mezelf. Ik ben gamer. Ik ben journalist, ik ben fotograaf, ik ben tante, ik ben sporter. Ik ben niet mijn overgewicht. Ik ben goed zoals ik ben!

Over hooggevoeligheid schreef ik een artikel op Gezondheid en Co. Dat kun je hier lezen.