Het was weer eens zo’n week. Het begon op maandag al. De wekker ging zoals gewoonlijk om vijf uur. Mooi op tijd om voorbereidingen te treffen voor de dag die komen ging. Ontbijtje klaar maken voor onderweg in de trein. Griekse Yoghurt met noten en aardbeien? Check. Boterhammen voor de lunch? Check. Sporttas met sportkleding, schoenen en de tag die ik nodig heb voor de e-gym? Check. OV-businesscard voor de trein? Che… Geen check.

Mijn brein begon in noodtreinvaart al mijn stappen van het weekend na te lopen. De kaart zit altijd in het boomer-klaphoesje van mijn telefoon. Mijn telefoon lag op tafel zonder dat hoesje, want hardgelopen op zaterdag met de telefoon in een ander hoesje, dus… waar is mijn boomerhoesje. Vast onder de bank.

Spoorloos

Ik schoof de bank opzij en vond van alles, behalve het hoesje. Ik haalde een bezem achter de bank langs. Vervolgens keek ik in alle hoeken en gaten van de woonkamer, maar het ding bleef spoorloos. En omdat de telefoon er niet in zat kon ik hem ook niet opsporen met SmartThings van Samsung. De tijd begon te dringen, want ik moest de trein van 6.53 uur halen. Misschien ligt hij naast mijn bed. Schoot het door mijn hoofd. Ik sprintte naar boven en jawel hoor… daar lag hij. Tijd om op de fiets te springen.

De dag leek verder probleemloos te verlopen. Maar schijn bedriegt. In de lunchpauze bedacht ik me dat trainen om 15.00 uur misschien niet zo verstandig was. De aannemer zou om 19.15 uur langskomen voor de badkamer. En die kon nog wel een opruimbeurt gebruiken. Ik cancelde mijn e-gymafspraak en pakte om twee uur ’s middag fluitend de trein terug naar huis. Op het station in Assen wilde ik mijn fietssleutel pakken, maar… nergens te vinden. Twintig keer de jaszakken gecheckt, broekzakken ook en de hele werktas op de kop. Nergens mijn fietssleutel.

Echte detective

Nu hangt er aan zowel mijn fietssleutels als aan mijn huissleutels een Samsung SmartTag. Die heb ik vorig jaar gekocht nadat er bij mij ADHD was geconstateerd. Er vielen toen opeens heel veel dingen op zijn plek, waaronder waarom ik altijd alles kwijt ben. Ik pakte mijn telefoon, drukte in de app op het knopje van de fietssleutels, maar ik hoorde geen gelijk. Ik keek op het kaartje waar mijn telefoon zou kunnen zijn. Op kantoor dus. Ik belde met een collega en die ging als een echte detective op onderzoek uit. Ze lagen niet op mijn bureau en ook niet in de rest van de openbare ruimtes van het gebouw. Lang verhaal kort. De app gaf aan dat ze bij een ander bedrijf in het verzamelgebouw waren. Collega klopte aan en jawel hoor, mijn sleutels waren weer terecht.

Ik had goede hoop dat de rest van de week beter zou gaan. Dinsdag was een gewone dag. Ik vergat de afspraak met de fysio niet. Skipte wel mijn verplaatste e-gymles, maar verder liet ik mijn spullen nergens slingeren. Woensdag had ik een leasekind op bezoek en donderdag viste ik op kantoor de fietssleutels uit mijn la, met dank aan mijn speurneus collega. En ook bij de e-gym bleek ik niks vergeten. Vrijdag verliep redelijk normaal. Ik was op tijd bij de mondhygiëniste en liet na het werk niks liggen op kantoor. Kon alles terugvinden, behalve de afstandsbediening van de televisie, maar die ben ik alle drie altijd kwijt en dan vind ik er vrij snel weer een terug. Dat was deze keer ook het geval.

Hardloopsessie

En toen was het zaterdag. Zoals gewoonlijk begon de dag met een hardloopsessie met Hilde. Na een heerlijk rondje Asserbos met veel lol en lekker rennen, was het tijd voor een ontbijtje bij de HEMA. Met een lekker broodje en een vieze kop thee achter de kiezen vertrok ik naar Sijl. Dit is de enige goeie koffietent in Assen. Tijd voor een lekkere decafé flat white. Ik babbelde wat met de eigenaar, keuvelde wat met een vierjarig meisje en nam na een half uurtje afscheid, want er moest in mijn tuin nog een vlinderstruik gekortwiekt worden.

Eenmaal thuis kwam de snoeischaar tevoorschijn, werd de groencontainer klaargezet en de struik vakkundig ge. Ik ruimde de zooi op en wilde mijn werk op de foto zetten… Maar waar was mijn telefoon. Ik keek op het toilet, in de koelkast en hij lag ook niet op de eettafel. Dan maar kijken of hij via de televisie te vinden was. Ik drukte op mijn telefoon, maar kreeg geen kaartje in beeld. Dat kon alleen via de app op telefoon (ja die is kwijt) of tablet.

Zucht… Waar was de tablet. De hoes lag op de eettafel, maar het ding zelf niet. Ik groef in mijn geheugen, bedacht me dat ik een week geleden thuis had gewerkt in het opgeruimde kantoor en toen via de tablet Spotify afgespeeld. Het ding lag inderdaad op kantoor maar… was leeg. Dus eerst aan de lader. Na een paar minuten ongeduldig wachten, kon hij eindelijk aan. Ik keek in de SmartTag-app en jawel… Hij lag nog bij Sijl. Het is maar goed dat mijn bips aan mijn lijf vastzit. Anders was ik die ook altijd kwijt.