Lekkers dat niet in de dieetcultuur past

Rondje Drentsche Aa op de fiets. Eigen foto

‘Ben je nog steeds aan het sporten’, vroeg de vrouw, toen ik naast mijn gewoonlijke halfje brood een roomcroissant bestelde. Ik voelde me betrapt. Niet omdat ik geen roomcroissant mag eten, maar omdat de vraag mijn dieetdenken triggerde. Ik koos voor iets lekkers wat niet in de dieetcultuur past en vond eigenlijk niet dat ik het verdiend had. En ik voelde me betrapt, ook al ging het haar geen klap aan of ik wel of niet sport en wat ik in mijn mond steek. Mijn automatische verantwoordingsmechanisme trad in werking: ‘Ja hoor, ik heb gisteren nog vijftig kilometer gefietst en daarom kan ik dit eten… en het is heel lekker.’ Dat het erg lekker is, beaamde ze. Haar gezicht sprak boekdelen. Thuis at ik het croissantje op. Maar het smaakte niet zo lekker als anders.

Uithongeren

Ik snap waar haar vraag vandaan komt. Maar ze had hem niet hoeven stellen. Een paar weken geleden stond ik in de krant met een persoonlijk verhaal. Over hoe ik mijn lol in sporten terugvond. En dat ik de afgelopen jaren keihard had gewerkt om mijn verstoorde relatie met eten te veranderen. Beide is gelukt. Hoe? Met vallen en opstaan. Lief te zijn voor me zelf en door heel veel te praten met mijn leefstijlcoach Isabelle. Door me daardoor te realiseren dat je ook gezond en dik kunt zijn. Door me te realiseren dat mezelf uithongeren door crashdiëten veel ongezonder is, dan overgewicht hebben. Ik heb mijn lijf dertig jaar lang ondervoed. Het niet gegeven wat het nodig had, waardoor het bij het minste of geringste beetje extra eten, dit opsloeg in vet. Want in je brein zit een hamster, die tevreden gehouden wil worden. Wil je weten hoe het werkt? Lees De Hamster in je brein. Een mooi leesbaar wetenschappelijk boek over hoe je brein werkt in verhouding tot eten en wat je zeker moet lezen wanneer je aan een dieet begint. Of beter nog: gewoon lezen en dan niet aan een dieet beginnen, maar een gezonde leefstijl aannemen. En je vooral ook af en toe trakteren op iets wat je heel lekker vindt, maar waar de dieetcultuur een andere mening over is toegedaan.

Ja ik donder dus af en toe nog in een valkuil en leg verantwoording af aan wildvreemden voor wat ik eet. Gedrag wat je in meer dan dertig jaar hebt aangeleerd, ben je niet zomaar kwijt. Gelukkig kan ik steeds meer van eten genieten en durf ik zelfs op een vol terras te eten zonder dat ik bezig ben met wat een ander daarvan vindt. Ik leer steeds meer…

Het zit erop, nou ja het eerste half jaar

Lekker in mijn vel dankzij het traject van Hilde Tuijt.

Het zit erop. Mijn half jaar Train Happy Topgewicht met Hilde van Theater THT. Vanmiddag was de laatste training van ons half jaar. Keihard gesport en keihard gelachen. Ik begon dit avontuur, niet om kilo’s kwijt te raken. Maar om weer lol te krijgen in het sporten. En ik moet zeggen: dat is gelukt.

Coronacrisis

Het waren enerverende maanden. We startten in de woonkamer met trainen. Live. En toen gooide na tien weken de coronacrisis roet in het eten. We trainden online, minder gezellig, maar nog steeds heel leuk. Iedere dinsdagmiddag na het werk, zwengelde ik mijn chromebook aan om een uurtje te trainen.

Randvoorwaarden

Ik heb veel geleerd de afgelopen maanden. Sporten is leuk, als je er maar voor zorgt dat je ook de randvoorwaarden leuk maakt. Ik wil mezelf best afbeulen en steeds een stapje verder gaan. Maar niet zoals vroeger iedere training ver in het rood. Niet elke oefening hoef ik meteen perfect te kunnen. Het heet niet voor niets training. Kreeg ik in het begin bij een bepaalde grondoefening na een keer al kramp. Tegenwoordig doe ik deze moeiteloos en maakt Hilde hem daarom gewoon een stukje zwaarder. Zonder iets te zeggen. Ja achteraf pas. Waar ik dan weer heel hard om moet lachen. Vanmiddag lukte zelfs een oefening, die al maanden niet lukte. Nu dus wel.

Health At Every Size

Ik heb de afgelopen weken wel gedacht van: hoe nu verder. Want ik kan al heel veel zelf maar ik kan ook nog wel wat steun gebruiken na dat eerste half jaar. Ik ben nog niet helemaal klaar om te worden losgelaten. Gelukkig heeft Hilde een vervolgtraject gestart en dat ga ik de komende tijd volgen. En ik blijf bloggen. Ik heb me in de wereld van HEAS en body positivity gestort. Health At Every Size en positief naar je eigen lichaam kijken. Ook daar wil ik meer over schrijven. En dat vind ik best spannend, want er rust nog steeds een taboe op dik zijn…

Gewicht verliezen is niet je levensdoel

Lekker uurtje trainen met Hilde. Foto Marielle de Vries

‘Losing weight is not your life’s purpose’ las ik gisteren op het instagramaccount van de NHS-arts Joshua Wolrich (@drjoshuawolrich). Gewicht verliezen is niet je levensdoel. En deze sloeg in als een bom. Want dat is wat mijn doel van mijn veertiende tot mijn bijna achtenveertigste jaar was. Gewicht verliezen. Voldoen aan hoe je er volgens anderen uit moet zien. Maak je niet dik. Dun is de mode! Een kreet, uit een liedje van Conny Vink, die veel gebezigd werd toen ik in mijn kwetsbare tienerjaren zat. En ja dun was ik zeker niet…

Opluchting

Het voelde als een opluchting om deze zin op het instagramaccount van een arts te zien. Ik neusde verder in zijn posts en kwam tot de ontdekking dat hij vecht tegen de heersende vooroordelen met betrekking tot dikke mensen en obesitas. Vooroordelen die hij zelf ook had als arts en zijn eigen bewustwording maakt dat hij zich nu inzet om die heersende vooroordelen tegen te gaan.

Toen ik zijn post las dacht ik: ‘jammer dat ik altijd zoveel tijd heb gestoken in het volgen van diëten en veel te fanatiek sporten’. Het heeft me door de jaren zoveel frustratie en boosheid gekost. Altijd maar weer bewijzen dat ik wel genoeg doorzettingsvermogen had om een crashdieet te volgen. Altijd maar weer willen bewijzen dat ik niet lui was. Iedere keer als ik een boel kilo’s kwijt was geraakt, werd ik overladen met complimentjes. Mensen deden veel aardiger. Zagen me opeens staan. Maar zodra het crash-dieet niet meer vol te houden was, vlogen de verloren kilo’s er weer aan… en een beetje meer. En er waren altijd wel mensen die daar dan een opmerking over maakten. ‘Heb je je weer laten gaan? Ik wist wel dat je het niet zou volhouden.’ En ik geloofde dat die mensen gelijk hadden.

Ik ga nooit meer op dieet

Inmiddels is een ding heel duidelijk. Ik ga nooit meer op dieet. Want een dieet is niet vol te houden. Wat ik nodig heb is een verandering van leefstijl. En ik durf inmiddels te stellen dat ik een mooi eind op weg ben. Toen ik een jaar of drie geleden bij leefstijlcoach Isabelle terechtkwam was het al heel snel duidelijk dat ik een eetstoornis had. Een heel ongezonde relatie tot voeding. Ik had een hele lijst verboden voedingsmiddelen in mijn hoofd en dat maakte niet diëten, verdomde lastig. Ik had constant lijngedachten en als ik dan iets van de ‘verboden’ producten at, dan kon ik daar dagen boos over zijn. Op mezelf. Langzaam maar zeker werd in de gesprekken duidelijk, waar dit gedrag vandaan kwam en er was maar een oplossing. Stoppen met diëten.

Ik sponsorde de sportschool

Aangeleerd gedrag van dertig plus jaar, leer je niet zomaar af. De lol in sporten was allang verdwenen. Dus ik bewoog steeds minder. Ieder jaar probeerde ik het nog wel in de sportschool. Maar ik deed het altijd voor de sportinstructeur en het irriteerde me dat ik altijd meer moest. Ook al kon mijn lijf het voor mijn gevoel niet aan. Dus eigenlijk is het geen wonder dat ik na verloop van tijd er de brui aan gaf en niet meer kwam opdagen Ik sponsorde de sportschool slechts nog.

Gistermiddag had ik mijn wekelijkse online training via Zoom met Hilde. Met haar in echt trainen is veel leuker, maar ja die coronacrisis gooit nog steeds roet in het eten, dus we roeien maar met de riemen die we hebben. Ik heb bij vlagen nog last van een coronadip en gisteren was ik ook enigszins uit mijn hum. Na een kort kletspraatje begonnen we voortvarend. Warming-up, rennen op de plaats, armspieren op een Zweeds nummer dat een van mijn neven me ooit liet horen en dat gewoon een heel lekkere beat heeft. Dansen op Wham inclusief de aerobicsjuf, gevolgd door touwtje springen op Feargal Sharkey. Hoela hoepen met Nik Kershaw en Nena en boksoefeningen, lunges, opdrukken en squats op twee nummers van Skald. Een pauzenummer Pokey LaFarge om daarna door te gaan met een pittige buik, benen en billen op It’s oh so Quiet van Bjork, Tante Julia van Boudewijn de Groot en Leve het Nijlpaard van Klein Orkest. Als afsluiter wordt er nog even geplanked op Galway Girl van de Kilkenny’s en daarna is het alweer tijd voor de cooling down. Een uur knallen met een lach op mijn gezicht. En de running gag, dat ik haar de volgende dag zal vervloeken omdat ik dan ongetwijfeld spierpijn heb.

Hilde is een tof mens

De eerste maanden vroeg ik me af waarom het trainen nu wel lukt en waarom ik nu het sporten wel heel erg leuk vind. Want er zitten een heleboel oefeningen bij die ik in de sportschool haatte. Ten eerste doe ik het voor mezelf en er moet vooral ook gelachen worden. Ik voel me niet gedwongen om elke week de laptop aan te zwengelen voor mijn afspraak met Hilde. En als ik te serieus kijk of vergeet te ademen, brult zij wel: lachen! Waarop ik dan meteen in de lach schiet en weer lucht krijg. Ten tweede is Hilde een geweldige trainer. Vanaf het begin heeft ze me niet gepusht om over mijn grenzen te gaan in een training. Sterker nog, de eerste weken floot ze me wel eens terug. Iedere week maakte ze de training een stukje zwaarder. Vaak zelfs zonder dat ik het door had. En waar eerst de regie van de training bij haar lag, komt nu de regie stukje bij beetje bij mij te liggen. En ten derde: Hilde is een tof mens, die begrijpt waar het om gaat. Je moet er lol in hebben. Gaat het een dag niet, nou dan trainen we toch iets minder hard. Het uiteindelijke doel behalen we toch wel altijd: een uurtje lekker stevig trainen met aan het einde een beter humeur. En mijn leven draait niet langer om het verliezen van gewicht.

Het negatieve gevoel wat ik in eerste instantie kreeg van het lezen van die mooie Engelse quote, is inmiddels omgeslagen in een positief gevoel. Want had ik het niet meegemaakt, dan had ik nooit zo’n indrukwekkende reis kunnen maken, om te worden wie ik ben. Een mooi mens.

Zielig en alleen in de kast

Blij ei na dertig kilometer fietsen. Eigen foto

Maandagavond heb ik de batterijen uit de weegschaal gehaald en het ding opgeborgen in de kast. Toen ik aan mijn Train Happy Topgewicht avontuur met Hilde begon, was de afspraak om elke woensdag op de weegschaal te gaan staan. Ook al was gewichtsverlies niet mijn doel. Ik ging voor lekker in mijn vel. En ik heb altijd een haat-liefde-verhouding gehad met dat ding: de weegschaal.

Afspraak is afspraak

De eerste maanden deed ik probleemloos mee, met dat wegen. Gewoon want afspraak is afspraak en ik had ‘getekend’ voor het hele pakket, dus ook het wegen. En dat ging best goed. Niet dat ik echt afviel, maar ik kwam steeds lekkerder in mijn vel te zitten. Ik voelde mij goed, maar door dat geweeg, begon er toch wat te knagen. Mijn gewicht ging nauwelijks omlaag

Vreetbui

Ik kreeg vreetbuien en begon excuses voor mijn eetgedrag te verzinnen. Welkom terug Excuustruus. Een gesprek met Isabel zette me weer met beide voeten op de grond. Vlak voor ons gesprek had ik een vreetbui gehad. Nou ja vreetbui. Vergeleken met vroeger, zou ik hier eigenlijk heel hard om moeten lachen. Ik had een halve zak chips leeggegeten. Niet zo’n grote van 225 gram, maar een van 120 gram. Daar dus de helft van. De rest belandde in de prullenbak. Vroeger was die hele grote zak leeg gegaan en ongetwijfeld nog een pak koekjes en een zak drop erachteraan

Eerlijk en mild

Isabelle pikt geen shit van mij en daarom ben ik ook zo blij met haar. De Excuustruus in mij werd stevig aangepakt. Ik moest eerlijk tegen mezelf zijn, waar de oorzaak lag. En ook mild, was haar advies. Wees ook lief voor jezelf. Want zij weet hoe hard ik voor mezelf kan zijn. Ik ben mijn hele leven boos geweest op mijn lijf. Want het was niet, hoe anderen vonden dat het moest zijn. Ik was nooit dun genoeg. En dat kwam de afgelopen weken weer boven drijven. Omdat dat cijfertje maar niet naar beneden ging. Door de coaching besefte ik me dat ik terug moest naar de basis, waarmee ik begonnen was. Waarom ik met Train Happy Topgewicht ben begonnen. Om lief te zijn voor mijn lijf en lekker in mijn vel te zitten.

Zielig en alleen in de kast

Ik ga voor lekker in mijn vel. Dus wandel ik nog steeds met mijn buurvrouw. Fiets ik bijna elke avond tussen de twintig en dertig kilometer op mijn e-bike en train ik iedere week online met Hilde. En let ik nog op cijfertjes? Ja maar niet meer die van de weegschaal. Maar op mijn hartslag in rust. Die is inmiddels met acht slagen gedaald. Van tachtig aan het begin van de coronacrisis naar 72 nu. Ik merk dat mijn conditie is verbeterd. Alles gaat makkelijker en ik blijf me op sportief gebied uitdagen. En ik wil vertrouwen op mijn lijf. Ik voel me goed en dat cijfertje op de weegschaal is dat: een cijfertje. Daarom ligt dat ding nu zielig en alleen in de kast en komt hij daar voorlopig niet meer uit.

Wat ziet de wereld er anders uit, als je haar goed zit

Coupe Corona. Foto Marielle de Vries

Ik zat de afgelopen twee weken in een flinke dip. Een coronadip. Het was een samenloop van omstandigheden. Ik had al geruime tijd last van bijwerkingen van medicatie. Toen het kwartje viel dat het daar wel eens aan zou kunnen liggen, brak de coronacrisis uit. Ik vond het niet iets om op dat moment de huisarts mee lastig te vallen, dus sukkelde ik door. Tot het vorige week echt niet meer ging en ik er ook psychisch last van kreeg. De assistente was begripvol en mijn huisarts die me binnen het uur terugbelde voor een telefonisch consult nog meer. Meteen stoppen met die pil was het advies. En dat ik een coronadip had, was helemaal niet zo gek. Daar hadden meer mensen last van. Het was ook allemaal niet makkelijk, zei ze. En helemaal niet als je alleen woont. Dat luchtte op.

Dat stomme haar van mij

Het werk hield me van de straat en uit mijn hoofd. Tenminste totdat ik klaar was met kranten maken. Ik merkte dat ik daarna nergens zin in had. Behalve een beetje stom Netflixen en gamen. Huis opruimen? Waarom zou ik. Er komt toch niemand langs. En dat stomme haar van mij. Dat werd alleen maar langer en dikker. Het groeide zo snel dat het leek alsof ik het met Pokon waste. Ik werd alsmaar chagrijniger. En haast depressief van mijn lange lokken. Ik wilde mijn mohawk terug. Het liefst bleef ik in mijn bed liggen. Gelukkig moest ik er elke ochtend uit voor de wandeling met mijn buuv. Want ja afspraak is afspraak. En ook tijdens de trainingen met Hilde beulde ik mezelf flink af.

Excuustruus

Hoe langer de dip duurde, hoe meer ik ook in oude valkuilen begon te trappen. Ik kreeg weer dieetgedachten. Dat mag ik niet eten, want dat is slecht. Oh ik heb zo hard gesport, deze week, ik mag best een frietje als avondeten. Ach en na al dat water drinken, heb ik ook wel een colaatje verdiend. Nee hoor vandaag hoef ik niet te trainen, want ik heb al zoveel gedaan deze week. De excuustruus in mij kwam weer boven drijven.

Sinterklaas

En toen was daar de woensdag, dat Mark Rutte versoepelingen aankondigde. De kappers mochten weer aan de slag. Ik durfde mijn kapper nog niet te appen. Ik wilde me niet opdringen. Gelukkig deed ze dat zelf. Wees er snel bij, want mijn agenda raakt al flink vol. Ik keek op haar site en boekte het eerste het beste plekje wat nog vrij was op de dinsdagmiddag. Ik telde de nachtjes slapen af als een kind in afwachting van Sinterklaas. Ja ik vond het best spannend. Maar wat voelde het goed… Langzaam maar zeker zag ik de echte Marielle terug in de spiegel.

(tekst loopt door onder foto)

Hoera ik ben mezelf weer. Foto Marielle de Vries

Die knipbeurt, gisteren, deed wonderen voor mijn humeur en mijn energie. Twee uur daarna trainde ik als een beest met Hilde om daarna meteen mijn ontplofte woonkamer op te ruimen, te stofzuigen en te dweilen. Het was alsof ik weer lucht kreeg. Alsof ik de wereld weer aan kon. Dat ik weer terug was. Vanochtend stond ik, op mijn vrije dag, om half zeven naast mijn bed om met de buurvrouw vier kilometer te gaan wandelen. Daarna maakte ik eindelijk een begin met de cursus coaching bij HSP, die ik vorig jaar al zou doen. Om elf uur stipt stond de jongeman van Stella voor de deur met mijn nieuwe fiets. Die hing ik fluitend aan de stroom. Om vervolgens vol energie verder te gaan met het eerste hoofdstuk van de cursus. Ik scoorde een 8,7 op mijn huiswerk. Ik at zuurkool en pakte mijn opgeladen, nieuwe fiets voor een proefritje van 16 kilometer door het Drentse landschap. Wat ziet de wereld er anders uit, als je haar goed zit.

De coronacrisis brengt me ook goede dingen…

Online workout met Hilde

Die hele coronacrisis is ongelooflijk stom. Ik vind er niks aan om verplicht zoveel mogelijk thuis te moeten zitten. Na de eerste twee weken had ik een flinke dip. Ik maakte me oprecht zorgen om mijn mentale gezondheid. Over mijn ervaringen schreef ik een verhaal voor de krant. Want ik had niemand behalve mezelf om achter het behang te plakken.

Inmiddels zijn we alweer een paar weken verder. Wil ik mezelf af en toen nog steeds achter het behang plakken. Maar na een fijne Skypesessie met coach Isabelle wist ik ook dat ik het heel goed zelf kan. Ik verzuchtte de afgelopen weken al een paar keer dat ik zo blij was dat ik niet meer op mijn gehorige flat in Groningen woon. Daar was ik echt gillend gek geworden. Nu kom ik erachter dat deze hele crisis me ook veel goede dingen brengt.

Acht kilometer

De buuv en ik wandelen elke dag. Zes dagen in de week. Behalve op zondag. Dan mogen we uitslapen. We gaan vroeg de hort op, om zo weinig mogelijk mensen tegen te komen. Onze conditie groeit gestaag. Afgelopen week tikten we al een keer bijna de acht kilometer aan.

Ondertussen train ik ook nog via zoom met Hilde. Het is niet zo leuk als in het echt. Maar nog steeds heel leuk. Ook hier merk ik dat mijn conditie met sprongen vooruit is gegaan. Haalde ik in januari amper 15 keer touwtje springen achter elkaar. Het record ligt inmiddels op 71. En hoelahoepen kan ik opeens ook. Tenminste, als Hilde niet kijkt.

Een lekker stuk taart op een verjaardag kan nog steeds.

Maar het meest verbaas ik me nog over mijn mindset. Mijn doel aan het begin van het traject was lekker in mijn vel. Dat zit ik nu. Ondanks dat ik mijn lijf voelde veranderen, was dat in de kilo’s niet te zien. Dus ik nam mijn eten even wat beter onder de loep en ontdekte dat er nog genoeg te finetunen viel. In het weekend wilde ik nog wel eens losgaan op de cola en op vrijdag- en zaterdagavond lustte ik ook best een toastje brie of van die heerlijke eiersalade van de slager. En een ovenbitterbal tijdens de online vrijdagmiddagborrel sloeg ik ook niet over. De frisdrank heeft plaatsgemaakt voor in het weekend een glaasje vers geperste sinasappelsap, voor de rest drink ik water, koffie en thee. Gedachteloos toastjes brie of eiersalade wegknagen heb ik ook geschrapt. En die bitterbal of stuk taart op een verjaardag kan nog steeds. Als ik iets eet dan eet ik omdat ik het lekker vind en er echt zin in heb. Niet omdat ik vind dat het zo hoort of uit gewoonte.

Voorraad eten in de koelkast

Ik vroeg me de afgelopen week af, waarom dit me nu wel lukt. Mijn eetpatroon zo aanpassen. Het antwoord was eigenlijk heel simpel. Ik hoef momenteel niet zoveel ballen hoog te houden van mezelf. Ik hoef niet naar het werk te sjeezen, mijn kantoor zit boven. Ik hol niet elke dag naar de winkel. Ik heb een voorraad eten in de koelkast en vlees en diepvriesgroenten in de vriezer. Ik neem door die hele coronacrisis de tijd om mijn eetgewoonten te verfijnen. Dat geeft een goed gevoel. Neemt niet weg dat ik hoop dat we snel weer de deur uit kunnen. En dat ik dan mijn nieuwe patroon en gewoontes volhou.

Ja ik heb overgewicht, en nee ik schrans niet

Iedere ochtend wordt er een uur gewandeld. Foto Buurvrouw Marian

‘Ik vind (in principe) dat iedereen over zijn eigen lichaam gaat. Roken, drinken, schransen, be my guest. Althans, tot een van mijn geliefden dringend een ic-bed nodig heeft en die allemaal zijn bezet door zwaarlijvige coronapatiënten. Dat zal zeker ten koste gaan van mijn liberale opvattingen en solidariteit’, schreef Bert Wagendorp onlangs in een van zijn columns in de Volkskrant. Ik las het en het deed pijn. Nog pijnlijker waren alle commentaren in de sociale media over mensen met overgewicht. Het kwam er op neer dat, wanneer mensen zoals ik corona krijgen en een IC-bed nodig hebben wij, als het aan deze toetsenbordridders ligt, maar moeten verrekken. Want ja dikke mensen schransen alleen en zorgen niet goed voor zichzelf. Wij zijn lui en hebben geen doorzettingsvermogen

Flinke dip

Ja ik schoot even in de paniek en in mijn oude gedrag. Wat als… Maar ik eet toch gezond… Ik zorg toch goed voor mezelf. Het bepaalde mede dat ik afgelopen weekend in een flinke dip belandde en niet zoveel zin had in wat dan ook. Het werd bank hangen en inderdaad minder goed voor mezelf zorgen. Precies dat wat fat-shamen altijd bij mij oproept. Waarom zou ik nog gezond leven. De wereld ziet me en heeft toch al zijn oordeel klaar. Maar ik ben er klaar mee. Als ik daaraan toegeef doe ik mezelf en al die mensen die me de afgelopen jaren hebben geholpen te worden wie ik ben, tekort. Ja, ik heb overgewicht en nee, ik schrans niet. Ik eet gezond. En nee ik heb geen gebrek aan doorzettingsvermogen, want anders had ik het diëten niet van mijn veertiende tot mijn vierenveertigste volgehouden. Ik ben niet mijn overgewicht.

Crashdieet

Dergelijke opmerkingen tijdens een crisis als deze zouden vijf jaar geleden bij mij meteen voor wekenlange paniek hebben gezorgd. En waarschijnlijk was ik de volgende dag al aan een crashdieet begonnen. Dat is nou net niet wat je moet doen meldt Internist Liesbeth van Rossum van het Erasmus MC in een interview met het Radio 1 Journaal. Ze steekt de schrikbarende IC-cijfers niet onder stoelen of banken, maar waarschuwt dat een crashdieet een niet goed werkend immuunsysteem verder kan aantasten door een gebrek aan voedingsmiddelen. Ook stress is een oorzaak van overgewicht. En we leven in een stressvolle tijd. In het interview zegt ze dat het veranderen van eet- en leefpatroon tijd kost en dat je je beter kan troosten met een gezond eetpatroon in deze crisis en ervoor zorgen dat de kilo’s niet verder toenemen, dan nu te gaan crashen.

Toetsenbordridders

Aan dergelijke informatie heb ik meer dan al die toetsenbordridders en columnisten met hun vooroordelen die nergens op slaan. Het bewijst ook dat ik lang geleden de juiste weg al ben ingeslagen met het veranderen van mijn eet- en bewegingspatroon. Ik sta morgenvroeg om zeven uur weer zonder morren op om om half acht aan mijn dagelijkse wandeling met de buurvrouw te beginnen. Een ding weet ik zeker na al die grappen die ik over zwaarder uit de crisis komen, heb gelezen. Deze volle vrouw gaat dat niet gebeuren!

Zorg goed voor jezelf, en voor elkaar.

Hoe blijf je gezond in corona-tijden

Ik werk al meer dan twee weken vanuit mijn thuiskantoor. Ik kan er maar moeilijk aan wennen. Nog voordat de regering iedereen verplichtte om zoveel mogelijk van uit huis te werken, was ik er om privéredenen al mee begonnen. Na die eerste week verheugde ik me op het weerzien met mijn collega’s. Dat liep even anders. De regering kondigde maatregelen aan om de verspreiding van het virus in te dammen. Tot 6 april. Langer thuis werken dus. En ook nog eens niet naar buiten omdat ik flink verkouden was.

Vijf dagen bivakkeerde ik verplicht binnenshuis. Ik had gelukkig genoeg eten voor een week in huis en twee weken zou ik er eventueel ook wel mee redden. Ik was gewoon aan het werk, want het voelde als een simpele verkoudheid. Twee keer was er contact met de buren face to face, toen ze wat boodschappen kwamen brengen. Maar wel op gepaste afstand. Raar gevoel. Ik ben zo gewend om mensen binnen te vragen. Die gastvrijheid is een van de dingen die ik op dit moment het meeste mis.

Zak chips en een zacht dekentje

Die gepaste afstand is nu de nieuwe norm. Maar hoe blijf je mentaal en fysiek gezond in corona-tijden. Een belangrijke vraag voor mezelf. Het makkelijkste zou zijn om de komende weken met een zak chips onder een zacht dekentje op de bank te vertoeven. Ik was ook bang dat ik daarin zou vervallen. Gelukkig gebeurt dat niet. Ja, ik heb best wel een zak chips leeg gegeten. Twee zelfs. Maar niet van die grote en niet elke avond.

Ik heb goede en wat mindere dagen. Maar iedere ochtend om zeven uur gaat de wekker. Ook in het weekend. Een uur later stap ik naar buiten om een wandeling met de buurvrouw te maken. Sociaal contact op gepaste afstand. Minimaal anderhalve meter van elkaar. De eerste dagen ingewikkeld. Nu verheug ik me er iedere ochtend op. Daarna ontbijten en aan het werk. Ik begin de werkdag een stuk frisser.

Vrijdagmiddagborrel

En de trainingen met Hilde gaan natuurlijk nog steeds door. Ieder in zijn eigen huis. Via Zoom. En vanmiddag een virtuele vrijmibo met de familie. Handig dat dat kan. Hoe lang het gaat duren? Geen idee. Ik kijk halsreikend uit naar dinsdag. De dag dat de premier aankondigt wat er met de scholen gaat gebeuren. Dan weten we meer. Voorlopig houden we gepaste afstand.

Ik zet mezelf op nieuwsrantsoen

Trainen via een online verbinding. Best grappig.

En toen kwam de paniek toch. Ik had me zo voorgenomen om het niet te doen maar het gebeurde toch. Tijdens de volle bak training met Hilde. Online. Tijdens de grondoefeningen werd ik opeens heel duizelig. Achteraf helemaal niet zo gek als je bloedsuikerspiegel te laag is, omdat je de hele dag al net iets te weinig hebt gegeten en wel stevig traint. Maar ik vloog in standje paniek.

We besloten de training voortijdig af te kappen, want we waren tocht al bijna klaar. Ik had best stevig getraind. Het rennen op de plaats, dit keer zonder te stoppen. En het touwtje springen. Nieuw record, 37 keer achter elkaar op een flink tempo. Marielle doet geen half werk. Met de stress die ik stiekem toch wel had van al het nieuws rondom het Corona virus, was het helemaal niet zo gek dat mijn lijf zo reageerde.

Snotverkouden

Ik gebruikte de avond om tot rust te komen en te relativeren. Wat in deze tijd niet zo makkelijk is. Ik ging vroeg naar bed en… Werd om drie uur snotverkouden wakker. Dus toch. Het voelde aan als een gewone verkoudheid, maar ook daarbij moet je je aan het advies van het RIVM houden. Werken vanuit huis en niet op pad voor de krant. Het zijn geen tijden om burgerlijk ongehoorzaam te zijn.

Nieuwsrantsoen

Zo’n zelfisolatie maakt je wel heel creatief in het verzamelen van verhalen. Ik zocht contact met een vriendin, die ZZP’er is. Maakte met haar een nuchter en hoopvol verhaal over de hele situatie. En… Ik zette mezelf op nieuwsrantsoen. Lastig als nieuwsjunk, maar het moet. Op Facebook ontvolgde ik mensen die met allerlei complottheorieën mijn nieuwsfeed binnenkwamen. Niet omdat ik mijn kop in het zand steek, maar om mezelf te beschermen tegen alle prikkels. Ik ben net iets te vaak fysiek ziek geworden van alles opzuigen wat er in de media over heftige wereldgebeurtenissen wordt gemeld. En wat moet je nou precies geloven. Wat ik overdag tijdens mijn werk meekrijg is meer dan genoeg. Juist in heftige tijden moet je jezelf beschermen om het angstduiveltje buiten de deur te houden.

Wees lief voor jezelf en voor elkaar!

Het verhaal wat ik deze week schreef, lees je hier.

Zorg goed voor jezelf… en voor elkaar

Ook ik werk vanuit huis. Eigen foto

Mijn vorige post is alweer enige tijd geleden. Dat had alles te maken met droevig nieuws dat onze familie onlangs trof. Ik had er even geen zin in. Net zoals ik geen zin had om te sporten. Of andere dingen te doen. Dat sporten probeerde ik dan wel. Vorige week dinsdag ploegde ik dwars door een stevige wind naar Hilde. Om daar vervolgens in huilen uit te barsten. We eindigden aan tafel met een kopje thee en een mooi gesprek. Over goed voor jezelf en een ander zorgen, gesproken. Na een uur ploegde ik door de wind naar huis en bedacht me: volgende week weer lekker knallen tijdens de training.

Snotterige neus

En toen kwam dit weekend het bericht dat je zo veel mogelijk thuis moest blijven en thuis werken indien mogelijk. In eerste instantie dacht ik daar een beetje licht over. Ik snapte het standpunt van de overheid. Maar een op een trainen met Hilde zou toch wel moeten kunnen. Totdat echt alles op de winkels na dicht ging. ‘Gaan we online trainen, dinsdag’, opperde ik in de app. ‘Ja.’

Mooi, dacht ik. En toen kwam de maandag. De premier had net zijn speech gehouden. Ik ben al weken snotterig en mijn neus jeukt, voelt geïrriteerd aan. En ik had ook al een week een droge, rauwe keel. Ik schoot in standje paniek, dacht dat ik het virus had en maakte een plan de campagne. Ik zou vanochtend in alle vroegte genoeg boodschappen doen en dan daarna mezelf tot eind volgende week in huis opsluiten. Niet goed voor mijn geestelijke gezondheid, maar zo zou ik niemand aan kunnen steken.

Luchtvochtigheid

Toen ik vanochtend wakker werd, beseften mijn hersens opeens dat dit voor mij in de winter en voorjaar wel hele normale klachten zijn. Ik huppelde naar beneden en keek op de luchtvochtigheidsmeter. Jawel hoor, veertig procent. En een uur later was het zelfs dertig procent. Uiteraard. De luchtvochtigheid is in deze tijd altijd te laag in mijn huis. De mechanische ventalatie stond al weken de hele dag door op twee. En ik ben veel thuis. Geen wonder dat mijn lijf op die lage luchtvochtigheid reageert.

Het zette me wel even aan het denken. Ik heb vanochtend wel de boodschappen gedaan. Nee ik heb niet gehamsterd. De komende anderhalve week hoef ik alleen maar verse groente, fruit en vlees te halen. Ik blijf zoveel mogelijk thuis. Begin de dag met mediteren en een stevige wandeling. Vroeg, voordat ik aan het werk ga. Zodat er zo weinig mogelijk mensen op straat zijn. Zo blijf ik toch in beweging en voorkom ik dat het duiveltje dat angststoornis heet, het in deze weken overneemt van mijn gezonde verstand.

Zorg goed voor jezelf… En voor elkaar!