Samen sporten, samen praten, samen lachen

Spanning was wat ik voelde, toen ik vandaag aan het eind van de middag naar Hilde fietste. Vandaag zouden we voor het eerst weer live trainen. Zonder beeldscherm ertussen. Vijftien maanden lang hadden we noodgedwongen via Zoom getraind. Vlak nadat ik met het Train Happy Topgewicht was begonnen. Vol goede moed slingerde ik iedere dinsdag de laptop aan. Hoe langer het duurde, hoe ingewikkelder het werd en hoe harder ik met mezelf worstelde tijdens de trainingen. We lachten veel, maar toch.

Die hele coronacrisis is me niet in de koude kleren gaan zitten

Na de training vorige week stelde ik de vraag. Wanneer kunnen we weer in real life trainen. Ik ben zelf inmiddels volledig gevaccineerd en was alweer wat aan het oefenen om onder de mensen te komen. Oefenen ja, want die hele coronacrisis is me niet in de koude kleren gaan zitten. Ik was het afgelopen jaar aardig op mezelf teruggeworpen. Ik werkte vanuit huis, maakte geen onnodige reisjes en het kringetje om me heen werd steeds kleiner. Had niemand behalve mezelf om achter het behang te plakken. En ondertussen bleef ik via Zoom doortrainen met Hilde.

Nieuwe hippe roze sportschoenen aan en gaan

Tien minuten te vroeg kwam ik aan. Ik was vergeten dat ik niet langer op mijn oude fiets hoefde. Dat het met een e-bike ietsje sneller gaat. Hilariteit alom. Mijn nieuwe hippe roze sportschoenen aan en gaan… En ik was ook vergeten hoe goed het voelde. Die een op een training zonder computerscherm ertussen. Opwarmen, dansen, steps. Het is zoveel leuker als je elkaar in het echt ziet. Acda en de Munnik overslaan omdat mijn nek en schouders werken met gewichten nog niet toestaan. Hoela Hoepen in plaats van boksen om dezelfde reden. Bij de grondoefeningen dubbel liggen van het lachen en niet kunnen stoppen. Het is lang geleden dat dat gebeurde.

Op de fiets terug naar huis maakte een gelukzalig gevoel van mij meester. Dit had ik zo nodig. Dit heb ik zo nodig. Dat stukje menselijk contact. Samen sporten, samen praten, samen lachen. Lekker!

Dik ben je niet voor de lol, dus doe me die spuit maar…

Ik hou helemaal niet van frikadellen, ik heb liever een kroket. Foto Pixabay

Ik heb niks met Koningsdag. Nooit gehad. Voor mijn werk vond ik het altijd leuk om een fotoserie te maken. Maar die drukte was niet aan mij besteed. Vandaag was het voor mij wel een beetje een feestdag. En nu aan het einde van de dag zit ik een beetje brak op de bank. Niet omdat ik aan de zuip geweest ben. Ik drink (bijna) geen alcohol meer. Al een jaar niet meer. Nee. Vandaag mocht ik naar het TT-circuit fietsen voor mijn eerste vaccinatie. En die voelde bevrijdend, ondanks de spierpijn, vermoeidheid en verhoging.

Toen duidelijk werd dat mensen met een bepaalde hoeveelheid overgewicht, eerder gevaccineerd mochten worden, heb ik getwijfeld. Ik was er al over uit dat ik de vaccinatie wilde. Niet alleen om mezelf en anderen te beschermen, maar ook omdat ik merk dat het heel goed is voor mijn geestelijke gezondheid. Ik heb het gevoel dat ik nu weer wat grip krijg op de situatie.

Alleen maar frikadellen

De twijfel ontstond meer omdat de sociale media ontplofte, toen bekend werd dat dikke mensen, zoals ik, voorrang kregen op een prik. Op sociale media werd de vraag gesteld of het terecht was. De kritieken waren niet van de lucht. Dikke mensen hadden het aan zichzelf te danken dat ze te dik waren. Want ze zaten elke dag bij de Mac of KFC en aten alleen maar frikadellen. Alle vooroordelen vlogen over het internet. Psychiater dr Bram Bakker twitterde: ,,Als je ‘per ongeluk’ morbide obesitas hebt is inenten met voorrang geen probleem. Maar als je slecht voor jezelf hebt gezorgd, is het lastig verdedigbaar tov mensen die wel hun best hebben gedaan.”

Angst en beven

Die tweet deed pijn. Hij kreeg behoorlijk wat reacties. Wat me sterkte was dat het grotendeels mensen waren, die verbolgen reageren. Maar ik bleef twijfelen. Want kon ik het wel maken om me eerder te laten vaccineren. Was dat wel terecht. Ik las het internetartikel ‘Dik ben je niet voor de lol’ van Gert Jan van den Bemd. Ik bleef twijfelen. Om eerder in aanmerking te komen voor een vroege prik moest ik ook op de weegschaal bij de huisarts, en ik wil mijn gewicht niet weten. Dat is voor mij niet de kop in het zand steken. Maar zelfbescherming. Dankzij mijn eetstoornis, heb ik decennialang bijna elke dag op de weegschaal gestaan. Vaak meerdere keren per dag. En naar die stress, mijn ongezonde gedrag en mezelf uithongeren, wil ik niet terug. Met angst en beven maakte ik een afspraak met de huisarts. Ik wist al dat ze een goeie was. Maar tijdens die afspraak werd het nog eens bevestigd. Ze had er alle begrip voor dat ik niet wilde weten hoeveel ik woog. Ze zorgde ervoor dat ik de teller niet kon zien. En ja, ik kwam in aanmerking voor vervroegde vaccinatie.

Haar voorlichting trok me over de streep. Ik hoorde van meer mensen met een hoog BMI dat ze zich schaamden dat ze vanwege hun gewicht eerder gevaccineerd konden worden. Vaak durfden ze het hun omgeving niet te vertellen omdat ze nare reacties kregen. Ik maak er geen geheim van. Ik heb mijn eerste spuit gekregen en ik ben er blij mee. Het brengt een soort van mentale rust met zich mee. En dat vind ik het allerbelangrijkst.

Er moet gelachen worden!

Wat een mooi jaar was het. Foto Hilde Tuijt

Het is vandaag precies een jaar geleden… Een jaar geleden fietste ik om kwart voor vier ’s middags naar het huisadres voor Hilde. Voor mijn eerste training met haar. En wat voor jaar was het. De eerste training was een verademing. De tweede moest ik tot mijn grote spijt afzeggen omdat ik met een flinke griep in bed lag. De derde was ik er weer en toen was al duidelijk. Dit ga ik volhouden.

Het was een jaar vol met avonturen. Een verschrikkelijk mooi jaar! De eerste twee maanden trainden we volle bak bij Hilde in de woonkamer. Ik deed dingen die ik in de sportschool altijd verafschuwde, met het grootste plezier. De superwoman, ja natuurlijk. Buikspieren ja leuk! En we eindigen voor de cooling down altijd met mijn favoriet, ja echt: Planken. En toen kwam corona en gingen we via Zoom verder.

Achillespeesblessure

Normaal train ik iedere dinsdag met Hilde. Door omstandigheden was de online-training van afgelopen dinsdag verplaatst naar vandaag. Precies een jaar verder en teruggevonden wat ik vorig jaar zocht: Plezier in trainen. Dat wordt gevierd met een lekkere training. Omdat ik door slaapgebrek (tja ik blijf journalist en als het Capitool in Washington bestormd wordt, dan blijf ik toch iets langer dan gepland voor de televisie hangen), wat kleine pijntjes en een achillespeesblessure toch een beetje uit mijn hum ben, heb ik van tevoren geappt of we eerst even kunnen kletsen. Om twee minuten voor het afgesproken tijdstip heb ik de zoomlink in de mail. Ik log in en we babbelen even over de toestand in de wereld, de lockdown en wat ons bezighoudt. Dat de december- en januarichallenge toch wel voor kleine pijntjes zorgen en dat ik meer last van mijn achillespees en een stijve rug heb, dan ik eigenlijk wil toegeven. En op dat moment weet ik weer waarom ik een goede trainer heb uitgekozen..

Halve sportschool in mijn huis

‘We korten de training in. Jij geeft aan wat je wel en niet wilt doen’, klinkt het. ‘Hoelahoepen en touwtjespringen laten we achterwege’, beslis ik. Voor de rest zien we wel. Ze vraagt of ik wel een stepsoefening wil doen. Ik heb vorige week een stepsbench besteld. Voor de decemberchallenge had Hilde een leuke stepsoefening bedacht. Die kon op de trap. Nou mijn traphal is te krap daarvoor en ik kan niet voluit gaan. En in zo’n geval ben ik heel makkelijk. De mogelijkheid creëren om het beste uit mezelf te halen, dus een stepsbench bestellen (Ik heb inmiddels een halve sportschool in mijn huis). De stepsoefening is pittig. Lekkere cardio. Mijn achillespees protesteert niet echt. Dus we gaan door. We boksen een nummer en de lunges slaan we over. Dan volgen de beenoefeningen en wat buikspieroefeningen. En laten Nick en Simon links liggen, want genoeg buikspieroefeningen gedaan.

Tijd voor grapjes

En dan zijn we toe aan mijn favoriet: Planken. Ik spring in de houding. Had ik tijdens de eerste training mijn achterwerk nog flink in de lucht. Inmiddels ben ik een echte plank. Ik merk dat mijn lijf sterker is geworden. Nena begint te zingen. Ik begin te planken. Het kost weinig moeite en ik blijf doorgaan. Na een minuutje ofzo vind ik het wel genoeg en last een rustmomentje in. Tijdens het planken is het tijd voor grapjes. Op het eind zegt Hilde nog eentje dan en na de laatste plank ruimt zij meestal haar matje op. Ik heb er lol in om dan nog een keer een plank erin te gooien, of zelfs twee, of drie.

Vandaag probeert ze me te verleiden om ook zijwaarts te planken. Leunend op je linker- of rechterarm je lijf omhoog duwen en de andere arm in de lucht. Ik ga op mijn zij liggen. Steek mijn linkerarm in de lucht en druk mijzelf niet omhoog. Hilde krijgt de slappe lach en ik ook. Dit soort geintjes durfde ik op de sportschool niet uit te vreten. Dan kreeg ik te horen dat ik niet serieus genoeg trainde. En dit is precies waarom ik het sporten met Hilde zo fijn vind… Er moet gelachen worden.

Lachen na afloop van de training. Foto Hilde Tuijt

Ik vind coronatijd ingewikkeld… En dat is okee

Toen ik halverwege maart mijn verjaardagsfeest afgelastte, had ik het idee dat ik in de zomer in de tuin wel een feest zou kunnen geven. Corona zou tegen die tijd vast wel opgehoepeld zijn. De rust zou zijn wedergekeerd, ik zou gewoon op vakantie gaan naar Engeland en mijn leven zou weer gewoon net zo leuk zijn, als het altijd was.

Naïef? Vast. Was de wens de vader van de gedachte? Absoluut. Ik vind leven in coronatijd ingewikkeld. De coronacrisis was nog maar een aantal weken oud toen ik voor de krant een verhaal schreef met als titel: niemand om achter het behang te plakken. Daarin vroeg ik me af hoe ik mentaal gezond zou kunnen blijven in deze crisis.

Klankbord

Ik vind alleen wonen normaliter heerlijk. In coronatijden is het pittig. Zeker als je een denker bent en geen klankbord in huis hebt. Het feit dat ik graag controle houd over mijn leven, maakt het er ook niet makkelijker op. En mijn hooggevoeligheid zit daarbij ook nog wel eens in de weg. Want ik voel intens en veel.

Ik vind het lastig om te bedenken wat wel en niet kan. Ik ben voorzichtig. Hoe handel je als je bijvoorbeeld chronisch verkouden bent. Afgelopen zomer moest ik tot drie keer toe de intake bij mijn nieuwe tandarts afbellen. Vanwege een neusverkoudheid en lichte verhoging. Iets waar ik normaliter nauwelijks stil bij zou staan. Een nieuwe afspraak maken, stelde ik steeds uit. Stel dat ik hem weer zou moeten afzeggen. Gisteren kon ik er niet meer omheen. Het hele weekend had ik al last van mijn kies en haalde me van alles in mijn hoofd. Zou er een ontsteking zitten. Ik moest de tandarts bellen. Ik was niet verkouden. Geen excuus. Ik belde en kon ’s middags al terecht. Om twee uur. Een half uur later was ik zonder boren van mijn kiespijn verlost. Een iets te hoge vulling bleek het euvel.

Snotteren

Door corona keek ik al maanden huizenhoog op tegen deze afspraak. Wanneer kun je wel, wanneer kun je niet naar een afspraak. Ik was al maanden niet meer naar de masseur geweest. Met de bus naar Groningen was voor mij geen optie. Dus een nieuwe gezocht in mijn woonplaats. De eerste keer was wennen. Ook voor mijn lijf dat heftig in opstand kwam. Ik had twee dagen een katerig gevoel. Inmiddels ga ik twee keer in de maand. Mijn lijf moet wennen om weer aangeraakt te worden. En ik ook.

Zodra ik maar een klein beetje begin te snotteren, sla ik aan het twijfelen. Terwijl ik heus wel het verschil weet tussen een echte verkoudheid en mijn neus die iedere ochtend verstopt zit. Zodra ik in beweging kom is die verstopping als sneeuw voor de zon verdwenen. En toch twijfel ik elke keer weer even. Word ik verkouden of niet. En elke keer kom ik tot de conclusie van niet. Ik vind coronatijd ingewikkeld… En dat is okee.

Lekkers dat niet in de dieetcultuur past

Rondje Drentsche Aa op de fiets. Eigen foto

‘Ben je nog steeds aan het sporten’, vroeg de vrouw, toen ik naast mijn gewoonlijke halfje brood een roomcroissant bestelde. Ik voelde me betrapt. Niet omdat ik geen roomcroissant mag eten, maar omdat de vraag mijn dieetdenken triggerde. Ik koos voor iets lekkers wat niet in de dieetcultuur past en vond eigenlijk niet dat ik het verdiend had. En ik voelde me betrapt, ook al ging het haar geen klap aan of ik wel of niet sport en wat ik in mijn mond steek. Mijn automatische verantwoordingsmechanisme trad in werking: ‘Ja hoor, ik heb gisteren nog vijftig kilometer gefietst en daarom kan ik dit eten… en het is heel lekker.’ Dat het erg lekker is, beaamde ze. Haar gezicht sprak boekdelen. Thuis at ik het croissantje op. Maar het smaakte niet zo lekker als anders.

Uithongeren

Ik snap waar haar vraag vandaan komt. Maar ze had hem niet hoeven stellen. Een paar weken geleden stond ik in de krant met een persoonlijk verhaal. Over hoe ik mijn lol in sporten terugvond. En dat ik de afgelopen jaren keihard had gewerkt om mijn verstoorde relatie met eten te veranderen. Beide is gelukt. Hoe? Met vallen en opstaan. Lief te zijn voor me zelf en door heel veel te praten met mijn leefstijlcoach Isabelle. Door me daardoor te realiseren dat je ook gezond en dik kunt zijn. Door me te realiseren dat mezelf uithongeren door crashdiëten veel ongezonder is, dan overgewicht hebben. Ik heb mijn lijf dertig jaar lang ondervoed. Het niet gegeven wat het nodig had, waardoor het bij het minste of geringste beetje extra eten, dit opsloeg in vet. Want in je brein zit een hamster, die tevreden gehouden wil worden. Wil je weten hoe het werkt? Lees De Hamster in je brein. Een mooi leesbaar wetenschappelijk boek over hoe je brein werkt in verhouding tot eten en wat je zeker moet lezen wanneer je aan een dieet begint. Of beter nog: gewoon lezen en dan niet aan een dieet beginnen, maar een gezonde leefstijl aannemen. En je vooral ook af en toe trakteren op iets wat je heel lekker vindt, maar waar de dieetcultuur een andere mening over is toegedaan.

Ja ik donder dus af en toe nog in een valkuil en leg verantwoording af aan wildvreemden voor wat ik eet. Gedrag wat je in meer dan dertig jaar hebt aangeleerd, ben je niet zomaar kwijt. Gelukkig kan ik steeds meer van eten genieten en durf ik zelfs op een vol terras te eten zonder dat ik bezig ben met wat een ander daarvan vindt. Ik leer steeds meer…

Het zit erop, nou ja het eerste half jaar

Lekker in mijn vel dankzij het traject van Hilde Tuijt.

Het zit erop. Mijn half jaar Train Happy Topgewicht met Hilde van Theater THT. Vanmiddag was de laatste training van ons half jaar. Keihard gesport en keihard gelachen. Ik begon dit avontuur, niet om kilo’s kwijt te raken. Maar om weer lol te krijgen in het sporten. En ik moet zeggen: dat is gelukt.

Coronacrisis

Het waren enerverende maanden. We startten in de woonkamer met trainen. Live. En toen gooide na tien weken de coronacrisis roet in het eten. We trainden online, minder gezellig, maar nog steeds heel leuk. Iedere dinsdagmiddag na het werk, zwengelde ik mijn chromebook aan om een uurtje te trainen.

Randvoorwaarden

Ik heb veel geleerd de afgelopen maanden. Sporten is leuk, als je er maar voor zorgt dat je ook de randvoorwaarden leuk maakt. Ik wil mezelf best afbeulen en steeds een stapje verder gaan. Maar niet zoals vroeger iedere training ver in het rood. Niet elke oefening hoef ik meteen perfect te kunnen. Het heet niet voor niets training. Kreeg ik in het begin bij een bepaalde grondoefening na een keer al kramp. Tegenwoordig doe ik deze moeiteloos en maakt Hilde hem daarom gewoon een stukje zwaarder. Zonder iets te zeggen. Ja achteraf pas. Waar ik dan weer heel hard om moet lachen. Vanmiddag lukte zelfs een oefening, die al maanden niet lukte. Nu dus wel.

Health At Every Size

Ik heb de afgelopen weken wel gedacht van: hoe nu verder. Want ik kan al heel veel zelf maar ik kan ook nog wel wat steun gebruiken na dat eerste half jaar. Ik ben nog niet helemaal klaar om te worden losgelaten. Gelukkig heeft Hilde een vervolgtraject gestart en dat ga ik de komende tijd volgen. En ik blijf bloggen. Ik heb me in de wereld van HEAS en body positivity gestort. Health At Every Size en positief naar je eigen lichaam kijken. Ook daar wil ik meer over schrijven. En dat vind ik best spannend, want er rust nog steeds een taboe op dik zijn…

Gewicht verliezen is niet je levensdoel

Lekker uurtje trainen met Hilde. Foto Marielle de Vries

‘Losing weight is not your life’s purpose’ las ik gisteren op het instagramaccount van de NHS-arts Joshua Wolrich (@drjoshuawolrich). Gewicht verliezen is niet je levensdoel. En deze sloeg in als een bom. Want dat is wat mijn doel van mijn veertiende tot mijn bijna achtenveertigste jaar was. Gewicht verliezen. Voldoen aan hoe je er volgens anderen uit moet zien. Maak je niet dik. Dun is de mode! Een kreet, uit een liedje van Conny Vink, die veel gebezigd werd toen ik in mijn kwetsbare tienerjaren zat. En ja dun was ik zeker niet…

Opluchting

Het voelde als een opluchting om deze zin op het instagramaccount van een arts te zien. Ik neusde verder in zijn posts en kwam tot de ontdekking dat hij vecht tegen de heersende vooroordelen met betrekking tot dikke mensen en obesitas. Vooroordelen die hij zelf ook had als arts en zijn eigen bewustwording maakt dat hij zich nu inzet om die heersende vooroordelen tegen te gaan.

Toen ik zijn post las dacht ik: ‘jammer dat ik altijd zoveel tijd heb gestoken in het volgen van diëten en veel te fanatiek sporten’. Het heeft me door de jaren zoveel frustratie en boosheid gekost. Altijd maar weer bewijzen dat ik wel genoeg doorzettingsvermogen had om een crashdieet te volgen. Altijd maar weer willen bewijzen dat ik niet lui was. Iedere keer als ik een boel kilo’s kwijt was geraakt, werd ik overladen met complimentjes. Mensen deden veel aardiger. Zagen me opeens staan. Maar zodra het crash-dieet niet meer vol te houden was, vlogen de verloren kilo’s er weer aan… en een beetje meer. En er waren altijd wel mensen die daar dan een opmerking over maakten. ‘Heb je je weer laten gaan? Ik wist wel dat je het niet zou volhouden.’ En ik geloofde dat die mensen gelijk hadden.

Ik ga nooit meer op dieet

Inmiddels is een ding heel duidelijk. Ik ga nooit meer op dieet. Want een dieet is niet vol te houden. Wat ik nodig heb is een verandering van leefstijl. En ik durf inmiddels te stellen dat ik een mooi eind op weg ben. Toen ik een jaar of drie geleden bij leefstijlcoach Isabelle terechtkwam was het al heel snel duidelijk dat ik een eetstoornis had. Een heel ongezonde relatie tot voeding. Ik had een hele lijst verboden voedingsmiddelen in mijn hoofd en dat maakte niet diëten, verdomde lastig. Ik had constant lijngedachten en als ik dan iets van de ‘verboden’ producten at, dan kon ik daar dagen boos over zijn. Op mezelf. Langzaam maar zeker werd in de gesprekken duidelijk, waar dit gedrag vandaan kwam en er was maar een oplossing. Stoppen met diëten.

Ik sponsorde de sportschool

Aangeleerd gedrag van dertig plus jaar, leer je niet zomaar af. De lol in sporten was allang verdwenen. Dus ik bewoog steeds minder. Ieder jaar probeerde ik het nog wel in de sportschool. Maar ik deed het altijd voor de sportinstructeur en het irriteerde me dat ik altijd meer moest. Ook al kon mijn lijf het voor mijn gevoel niet aan. Dus eigenlijk is het geen wonder dat ik na verloop van tijd er de brui aan gaf en niet meer kwam opdagen Ik sponsorde de sportschool slechts nog.

Gistermiddag had ik mijn wekelijkse online training via Zoom met Hilde. Met haar in echt trainen is veel leuker, maar ja die coronacrisis gooit nog steeds roet in het eten, dus we roeien maar met de riemen die we hebben. Ik heb bij vlagen nog last van een coronadip en gisteren was ik ook enigszins uit mijn hum. Na een kort kletspraatje begonnen we voortvarend. Warming-up, rennen op de plaats, armspieren op een Zweeds nummer dat een van mijn neven me ooit liet horen en dat gewoon een heel lekkere beat heeft. Dansen op Wham inclusief de aerobicsjuf, gevolgd door touwtje springen op Feargal Sharkey. Hoela hoepen met Nik Kershaw en Nena en boksoefeningen, lunges, opdrukken en squats op twee nummers van Skald. Een pauzenummer Pokey LaFarge om daarna door te gaan met een pittige buik, benen en billen op It’s oh so Quiet van Bjork, Tante Julia van Boudewijn de Groot en Leve het Nijlpaard van Klein Orkest. Als afsluiter wordt er nog even geplanked op Galway Girl van de Kilkenny’s en daarna is het alweer tijd voor de cooling down. Een uur knallen met een lach op mijn gezicht. En de running gag, dat ik haar de volgende dag zal vervloeken omdat ik dan ongetwijfeld spierpijn heb.

Hilde is een tof mens

De eerste maanden vroeg ik me af waarom het trainen nu wel lukt en waarom ik nu het sporten wel heel erg leuk vind. Want er zitten een heleboel oefeningen bij die ik in de sportschool haatte. Ten eerste doe ik het voor mezelf en er moet vooral ook gelachen worden. Ik voel me niet gedwongen om elke week de laptop aan te zwengelen voor mijn afspraak met Hilde. En als ik te serieus kijk of vergeet te ademen, brult zij wel: lachen! Waarop ik dan meteen in de lach schiet en weer lucht krijg. Ten tweede is Hilde een geweldige trainer. Vanaf het begin heeft ze me niet gepusht om over mijn grenzen te gaan in een training. Sterker nog, de eerste weken floot ze me wel eens terug. Iedere week maakte ze de training een stukje zwaarder. Vaak zelfs zonder dat ik het door had. En waar eerst de regie van de training bij haar lag, komt nu de regie stukje bij beetje bij mij te liggen. En ten derde: Hilde is een tof mens, die begrijpt waar het om gaat. Je moet er lol in hebben. Gaat het een dag niet, nou dan trainen we toch iets minder hard. Het uiteindelijke doel behalen we toch wel altijd: een uurtje lekker stevig trainen met aan het einde een beter humeur. En mijn leven draait niet langer om het verliezen van gewicht.

Het negatieve gevoel wat ik in eerste instantie kreeg van het lezen van die mooie Engelse quote, is inmiddels omgeslagen in een positief gevoel. Want had ik het niet meegemaakt, dan had ik nooit zo’n indrukwekkende reis kunnen maken, om te worden wie ik ben. Een mooi mens.

Zielig en alleen in de kast

Blij ei na dertig kilometer fietsen. Eigen foto

Maandagavond heb ik de batterijen uit de weegschaal gehaald en het ding opgeborgen in de kast. Toen ik aan mijn Train Happy Topgewicht avontuur met Hilde begon, was de afspraak om elke woensdag op de weegschaal te gaan staan. Ook al was gewichtsverlies niet mijn doel. Ik ging voor lekker in mijn vel. En ik heb altijd een haat-liefde-verhouding gehad met dat ding: de weegschaal.

Afspraak is afspraak

De eerste maanden deed ik probleemloos mee, met dat wegen. Gewoon want afspraak is afspraak en ik had ‘getekend’ voor het hele pakket, dus ook het wegen. En dat ging best goed. Niet dat ik echt afviel, maar ik kwam steeds lekkerder in mijn vel te zitten. Ik voelde mij goed, maar door dat geweeg, begon er toch wat te knagen. Mijn gewicht ging nauwelijks omlaag

Vreetbui

Ik kreeg vreetbuien en begon excuses voor mijn eetgedrag te verzinnen. Welkom terug Excuustruus. Een gesprek met Isabel zette me weer met beide voeten op de grond. Vlak voor ons gesprek had ik een vreetbui gehad. Nou ja vreetbui. Vergeleken met vroeger, zou ik hier eigenlijk heel hard om moeten lachen. Ik had een halve zak chips leeggegeten. Niet zo’n grote van 225 gram, maar een van 120 gram. Daar dus de helft van. De rest belandde in de prullenbak. Vroeger was die hele grote zak leeg gegaan en ongetwijfeld nog een pak koekjes en een zak drop erachteraan

Eerlijk en mild

Isabelle pikt geen shit van mij en daarom ben ik ook zo blij met haar. De Excuustruus in mij werd stevig aangepakt. Ik moest eerlijk tegen mezelf zijn, waar de oorzaak lag. En ook mild, was haar advies. Wees ook lief voor jezelf. Want zij weet hoe hard ik voor mezelf kan zijn. Ik ben mijn hele leven boos geweest op mijn lijf. Want het was niet, hoe anderen vonden dat het moest zijn. Ik was nooit dun genoeg. En dat kwam de afgelopen weken weer boven drijven. Omdat dat cijfertje maar niet naar beneden ging. Door de coaching besefte ik me dat ik terug moest naar de basis, waarmee ik begonnen was. Waarom ik met Train Happy Topgewicht ben begonnen. Om lief te zijn voor mijn lijf en lekker in mijn vel te zitten.

Zielig en alleen in de kast

Ik ga voor lekker in mijn vel. Dus wandel ik nog steeds met mijn buurvrouw. Fiets ik bijna elke avond tussen de twintig en dertig kilometer op mijn e-bike en train ik iedere week online met Hilde. En let ik nog op cijfertjes? Ja maar niet meer die van de weegschaal. Maar op mijn hartslag in rust. Die is inmiddels met acht slagen gedaald. Van tachtig aan het begin van de coronacrisis naar 72 nu. Ik merk dat mijn conditie is verbeterd. Alles gaat makkelijker en ik blijf me op sportief gebied uitdagen. En ik wil vertrouwen op mijn lijf. Ik voel me goed en dat cijfertje op de weegschaal is dat: een cijfertje. Daarom ligt dat ding nu zielig en alleen in de kast en komt hij daar voorlopig niet meer uit.

Wat ziet de wereld er anders uit, als je haar goed zit

Coupe Corona. Foto Marielle de Vries

Ik zat de afgelopen twee weken in een flinke dip. Een coronadip. Het was een samenloop van omstandigheden. Ik had al geruime tijd last van bijwerkingen van medicatie. Toen het kwartje viel dat het daar wel eens aan zou kunnen liggen, brak de coronacrisis uit. Ik vond het niet iets om op dat moment de huisarts mee lastig te vallen, dus sukkelde ik door. Tot het vorige week echt niet meer ging en ik er ook psychisch last van kreeg. De assistente was begripvol en mijn huisarts die me binnen het uur terugbelde voor een telefonisch consult nog meer. Meteen stoppen met die pil was het advies. En dat ik een coronadip had, was helemaal niet zo gek. Daar hadden meer mensen last van. Het was ook allemaal niet makkelijk, zei ze. En helemaal niet als je alleen woont. Dat luchtte op.

Dat stomme haar van mij

Het werk hield me van de straat en uit mijn hoofd. Tenminste totdat ik klaar was met kranten maken. Ik merkte dat ik daarna nergens zin in had. Behalve een beetje stom Netflixen en gamen. Huis opruimen? Waarom zou ik. Er komt toch niemand langs. En dat stomme haar van mij. Dat werd alleen maar langer en dikker. Het groeide zo snel dat het leek alsof ik het met Pokon waste. Ik werd alsmaar chagrijniger. En haast depressief van mijn lange lokken. Ik wilde mijn mohawk terug. Het liefst bleef ik in mijn bed liggen. Gelukkig moest ik er elke ochtend uit voor de wandeling met mijn buuv. Want ja afspraak is afspraak. En ook tijdens de trainingen met Hilde beulde ik mezelf flink af.

Excuustruus

Hoe langer de dip duurde, hoe meer ik ook in oude valkuilen begon te trappen. Ik kreeg weer dieetgedachten. Dat mag ik niet eten, want dat is slecht. Oh ik heb zo hard gesport, deze week, ik mag best een frietje als avondeten. Ach en na al dat water drinken, heb ik ook wel een colaatje verdiend. Nee hoor vandaag hoef ik niet te trainen, want ik heb al zoveel gedaan deze week. De excuustruus in mij kwam weer boven drijven.

Sinterklaas

En toen was daar de woensdag, dat Mark Rutte versoepelingen aankondigde. De kappers mochten weer aan de slag. Ik durfde mijn kapper nog niet te appen. Ik wilde me niet opdringen. Gelukkig deed ze dat zelf. Wees er snel bij, want mijn agenda raakt al flink vol. Ik keek op haar site en boekte het eerste het beste plekje wat nog vrij was op de dinsdagmiddag. Ik telde de nachtjes slapen af als een kind in afwachting van Sinterklaas. Ja ik vond het best spannend. Maar wat voelde het goed… Langzaam maar zeker zag ik de echte Marielle terug in de spiegel.

(tekst loopt door onder foto)

Hoera ik ben mezelf weer. Foto Marielle de Vries

Die knipbeurt, gisteren, deed wonderen voor mijn humeur en mijn energie. Twee uur daarna trainde ik als een beest met Hilde om daarna meteen mijn ontplofte woonkamer op te ruimen, te stofzuigen en te dweilen. Het was alsof ik weer lucht kreeg. Alsof ik de wereld weer aan kon. Dat ik weer terug was. Vanochtend stond ik, op mijn vrije dag, om half zeven naast mijn bed om met de buurvrouw vier kilometer te gaan wandelen. Daarna maakte ik eindelijk een begin met de cursus coaching bij HSP, die ik vorig jaar al zou doen. Om elf uur stipt stond de jongeman van Stella voor de deur met mijn nieuwe fiets. Die hing ik fluitend aan de stroom. Om vervolgens vol energie verder te gaan met het eerste hoofdstuk van de cursus. Ik scoorde een 8,7 op mijn huiswerk. Ik at zuurkool en pakte mijn opgeladen, nieuwe fiets voor een proefritje van 16 kilometer door het Drentse landschap. Wat ziet de wereld er anders uit, als je haar goed zit.

De coronacrisis brengt me ook goede dingen…

Online workout met Hilde

Die hele coronacrisis is ongelooflijk stom. Ik vind er niks aan om verplicht zoveel mogelijk thuis te moeten zitten. Na de eerste twee weken had ik een flinke dip. Ik maakte me oprecht zorgen om mijn mentale gezondheid. Over mijn ervaringen schreef ik een verhaal voor de krant. Want ik had niemand behalve mezelf om achter het behang te plakken.

Inmiddels zijn we alweer een paar weken verder. Wil ik mezelf af en toen nog steeds achter het behang plakken. Maar na een fijne Skypesessie met coach Isabelle wist ik ook dat ik het heel goed zelf kan. Ik verzuchtte de afgelopen weken al een paar keer dat ik zo blij was dat ik niet meer op mijn gehorige flat in Groningen woon. Daar was ik echt gillend gek geworden. Nu kom ik erachter dat deze hele crisis me ook veel goede dingen brengt.

Acht kilometer

De buuv en ik wandelen elke dag. Zes dagen in de week. Behalve op zondag. Dan mogen we uitslapen. We gaan vroeg de hort op, om zo weinig mogelijk mensen tegen te komen. Onze conditie groeit gestaag. Afgelopen week tikten we al een keer bijna de acht kilometer aan.

Ondertussen train ik ook nog via zoom met Hilde. Het is niet zo leuk als in het echt. Maar nog steeds heel leuk. Ook hier merk ik dat mijn conditie met sprongen vooruit is gegaan. Haalde ik in januari amper 15 keer touwtje springen achter elkaar. Het record ligt inmiddels op 71. En hoelahoepen kan ik opeens ook. Tenminste, als Hilde niet kijkt.

Een lekker stuk taart op een verjaardag kan nog steeds.

Maar het meest verbaas ik me nog over mijn mindset. Mijn doel aan het begin van het traject was lekker in mijn vel. Dat zit ik nu. Ondanks dat ik mijn lijf voelde veranderen, was dat in de kilo’s niet te zien. Dus ik nam mijn eten even wat beter onder de loep en ontdekte dat er nog genoeg te finetunen viel. In het weekend wilde ik nog wel eens losgaan op de cola en op vrijdag- en zaterdagavond lustte ik ook best een toastje brie of van die heerlijke eiersalade van de slager. En een ovenbitterbal tijdens de online vrijdagmiddagborrel sloeg ik ook niet over. De frisdrank heeft plaatsgemaakt voor in het weekend een glaasje vers geperste sinasappelsap, voor de rest drink ik water, koffie en thee. Gedachteloos toastjes brie of eiersalade wegknagen heb ik ook geschrapt. En die bitterbal of stuk taart op een verjaardag kan nog steeds. Als ik iets eet dan eet ik omdat ik het lekker vind en er echt zin in heb. Niet omdat ik vind dat het zo hoort of uit gewoonte.

Voorraad eten in de koelkast

Ik vroeg me de afgelopen week af, waarom dit me nu wel lukt. Mijn eetpatroon zo aanpassen. Het antwoord was eigenlijk heel simpel. Ik hoef momenteel niet zoveel ballen hoog te houden van mezelf. Ik hoef niet naar het werk te sjeezen, mijn kantoor zit boven. Ik hol niet elke dag naar de winkel. Ik heb een voorraad eten in de koelkast en vlees en diepvriesgroenten in de vriezer. Ik neem door die hele coronacrisis de tijd om mijn eetgewoonten te verfijnen. Dat geeft een goed gevoel. Neemt niet weg dat ik hoop dat we snel weer de deur uit kunnen. En dat ik dan mijn nieuwe patroon en gewoontes volhou.