‘Heb je de reactie op je column gelezen’, appte mijn collega me zojuist, toen ik in de winkel stond. ‘Je bent al thuis, toch?’, kwam er achteraan. Ik had het afgelopen weekend dienst voor de krant. En wie dienst heeft schrijft een maandaggevoel. De eerste gedachte die door mijn hoofd schoot was: ‘Oh ik hoop niet dat ik veel bagger over me heen krijg’.

Ik grabbelde mijn telefoon onderuit de tas en scrolde door de werkmail. Mijn hart maakte een sprongetje van de lieve en positieve woorden die in de mail stonden. Ik belde mijn collega. ‘Vind je het goed dat ik mijn column post op mijn blog’. Ja natuurlijk was het antwoord. Dus hieronder vind je de tekst die vandaag in de Hoogeveensche Courant verscheen.

Dikke mensen rennen niet, toch?

Er doen steeds meer mensen mee aan de Cascaderun, las ik in een persbericht dat dit weekend in de mailbox van de krant verscheen. Er zijn nu al dertig procent meer aanmeldingen dan vorig jaar om deze tijd. Meer mensen die het grootste hardloopevenement van Drenthe willen lopen.

Ergens vorig jaar vatte ik het plan op om ook mee te doen aan de Cascaderun. Het zaadje was in mijn hoofd geplant door mijn huisarts en mijn fantastische personal trainer Hilde. Die laatste had geroepen dat ze me nog wel aan het hardlopen zou krijgen. Ik lachte haar uit. Ik en rennen, geen goede combinatie. Ik heb een broertje dood aan rennen. Ik heb flink overgewicht en dat strookte niet met het beeld dat ik van hardlopers had. Dikke mensen rennen niet.

Toch bleef het idee door mijn hoofd spelen. Twee jaar geleden mocht ik voor het eerst de Cascaderun verslaan voor de krant. De Unicefloop en de GigaGrun. Dat was een feestje. Ik genoot met volle teugen. En als ik de tijd zou nemen dan… misschien toch?

Goede hardloopschoenen

Ik opperde het idee bij mijn trainer, zelf een hardloper, en begon voorzichtig aan het idee te wennen. Mijn huisarts was voor, op voorwaarde dat ik goede hardloopschoenen zou aanschaffen, want rennen met overgewicht zorgde voor extra druk op de gewrichten. En de tijd nemen om te trainen was ook belangrijk, dus de run van dit jaar is een no go . Ik zocht de datum van die van 2026 op en noteerde deze in mijn agenda Het theekransje in mijn brein vond het een iets minder goed idee. Harrie moedigde me aan, Truus was tegen en zocht naar een excuus, zodat ik toch maar niet zou gaan beginnen met hardlopen. Mijn ego wierp een legio aan hoge drempels op. Bergen waren het voor mij en ik wist niet hoe ik die kon beslechten. Want dik en hardlopen, dat is toch helemaal geen goed idee?

Best lichtvoetig

Een dikke week geleden legde ik mijn bezwaren over het beginnen met hardlopen op tafel bij Hilde. Na de warming up voor onze wekelijkse training, begon ze in de zaal te joggen en ik deed mee. Het ging beter dan ik had verwacht. We waren zomaar een kwartier verder en ik was niet eens het stampende nijlpaard dat ik in mijn hoofd had verwacht. Ik was best lichtvoetig.

Drempel twee was goed schoeisel kopen om buiten te kunnen lopen. Daarvoor moest ik naar een speciaalzaak en dat durfde ik niet. Want ja dik en hardlopen waren twee dingen die mijn brein nog steeds niet kon verenigen. Wat moesten de andere klanten wel niet denken. Op mijn verjaardag trok ik de stoute schoenen aan om informatie in te winnen in de winkel en kwam naar buiten met een paar schoenen.

Dit weekend trotseerde ik de laatste grote drempel. Buiten lopen, waar iedereen mij kan zien. Hilde ging mee om ervoor te zorgen dat ik mezelf niet voorbij liep en om me tips te geven. Drie kwartier lang hobbelden en wandelden we door het park. Niemand die raar opkeek. Nog 405 dagen en dan sta ik aan de start van de Cascaderun 2026.

‘Vrees voor stormloop op populair en daardoor duur dieetmedicijn: niet in basispakket’, kopte het AD eerder deze week. Uiteraard was er een mogelijkheid tot reageren onderaan het bericht en ik hoefde eigenlijk niet te kijken, want ik wist bij voorbaat welke reacties er zouden komen.

Iets met: het is gewoon doorzetten, ieder pondje komt door het mondje en je hebt geen medicijnen nodig, want het is een kwestie van minder eten en meer bewegen. En laat ze het zelf maar betalen, want ze hebben zich zelf dik gegeten Vroeger werd ik van zulke reacties heel verdrietig, nu grinnik er wat om. Was het maar zo eenvoudig.

Gecombineerde leefstijlinterventie

Ik durf best te bekennen dat ik ook medicatie heb overwogen. Het behoorde tot de mogelijkheden vertelde mijn huisarts mij in december vorig jaar, toen ik haar opzocht met de vraag of ik een verwijzing mocht naar de GLI. De gecombineerde leefstijl interventie, die vergoed wordt door de zorgverzekeraar. Tuurlijk mocht dat. Ze vroeg hoe het verder met me ging. Of ik nog zo’n last had van overgangsklachten (JA!) en ze had net een bijscholing gedaan over hormoon suppletie therapie (hst) met bio-identieke hormonen. Of ik dat wilde proberen? Zo liep ik vlak voor kerst de huisartsenpraktijk uit met een verwijzing voor GLI-basis met veel sporten en een recept voor hormoonpillen en -pleisters. Ik koos bewust niet voor pillen om af te vallen. Ik denk dat het voor mij beter is om te kijken wat er aan mijn leefstijl nog te verbeteren valt. Om het bewegen weer op orde te krijgen.

Excuustruus

De intake van de GLI viel wat tegen. Mijn BMI is te hoog voor GLI-basis. Ik kom alleen in aanmerking voor GLI-plus. Zonder sport, maar met begeleiding van de psycholoog. En dat laatste heb ik nou net niet nodig. Hulp bij het starten met sporten juist wel. Maar GLI op maat bestaat (nog) niet. Er wordt alleen gekeken naar de cijfertjes en niet naar wat iemand nodig heeft. Ik stelde meteen heel duidelijk: ik heb geen psycholoog nodig… Ik heb op psychisch vlak een aantal fantastische hulpverleners die mij door en door kennen, weten wat ik nodig heb en geen shit van me pikken als ik weer eens de excuustruus uithang.

Lang verhaal kort: de leefstijlcoach die de intake deed kwam met het briljante plan om een soort GLI op maat te bedenken. Een keer in de week medische fitness, een keer in de week lekker trainen bij Hilde (Dat hou ik al bijna vijf jaar met gemak vol) en om de paar weken een gesprek met mijn favoriete diëtiste. Niet vergoed door de verzekering, maar wel beter voor mij.

‘Marielle, kun jij niet een keer een artikel schrijven over de overgang’, vroeg een vriendin mij midden in de coronacrisis. ‘Er wordt heel weinig over geschreven en dat is eigenlijk belachelijk.’ Ik knikte en legde het naast me neer. Ik had geen puf om naast mijn werk ook nog hier over dingen te schrijven waar ik iets van vind. Nu weet ik dat ik toen in een lichte depressie zat. Maar dat had ik op dat moment niet door. Ook niet dat die depressie wel eens tot mijn overgangsklachten zouden kunnen behoren. Ik was achtenveertig en stak met liefde mijn kop in het zand. Ik was de coronacrisis letterlijk aan het overleven.

Toetsenbordridders

De overgang en ook menstruatie is zoiets waar iedereen, met name op social media, iets van vindt. Wij vrouwen in het vruchtbare deel van ons leven moeten niet zeuren. Want het hoort er nu eenmaal bij. Bij het vrouw zijn. Wij moeten ons lot gewoon dragen en verder onze mond dicht houden. Nou zou je denken dat dergelijke reacties voornamelijk van mannelijke toetsenbordridders komen. Maar nee. Vrouwen trappen vrouwen nog harder de grond in. Dat werd duidelijk toen er in Nederlandse kranten een bericht verscheen dat de Spaanse regering menstruatieverlof bij wet wil regelen voor vrouwen die daar zoveel last van hebben dat ze een paar dagen niet kunnen functioneren. En geloof me ik weet uit ervaring: heftige menstruatieklachten zijn geen pretje.

Briefje van de dokter

Sommige mannen onder het bericht brulden meteen: ‘Wij willen ook vrij’ en ‘Daar wordt misbruik van gemaakt’. En uiteraard maakte een enkeling een vrouwonvriendelijke opmerking. Een aantal vrouwen riep: ‘gewoon doorgaan. Dat moest de generatie voor ons ook. Het valt allemaal wel mee’. De toetsenbordridders die het verhaal uiteraard niet helemaal gelezen hadden of begrijpend lezen erg moeilijk vinden, gingen aan de passage voorbij dat vrouwen met extreme klachten wel een briefje van de Spaanse dokter nodig hadden…

Aanstellerij

Een paar dagen later stond er een bericht in de krant over vrouwen in de overgang die extreme klachten hadden en die bijna niet konden functioneren. Ook daar werd in de comments gesproken van aanstellerij. Gewoon doorgaan, want (alweer) vroeger deden vrouwen dat ook. Een enkeling ging zelfs zo ver door op te merken dat het helemaal niet zo gek was dat werkgevers liever mannen aannamen dan vrouwen… Want ja menstruatie- en overgangsklachten levert verzuim op. En het voelt of er nog steeds een taboe op zit: praten over de overgang. Als je het er niet over hebt, is het er niet. Nou ik kan je vertellen zo werkt het niet. Ik ben behept met een hoge pijngrens en een veel te grote dosis verantwoordelijkheidsgevoel, dus ik ga wel door.

Disbalans

Maar ik weet nu dat de lichte depressie die ik vorig jaar had niet alleen aan de stress van de coronamaatregelen en de lockdowns lagen. De disbalans van mijn hormonen heeft daar ook een grote rol in gespeeld. De overgang is niet alleen opvliegers en nachtzweten of een kort lontje hebben. Het is voor sommige vrouwen ook: sombere gedachten, angst- en paniekaanvallen. Dus nee extreme klachten door menstruatie en overgang is geen aanstellerij. Daar mag best wat meer aandacht voor zijn. Er is wat aan te doen. Maar wij vrouwen moeten eerst ophouden zo streng voor onszelf en elkaar te zijn door te zeggen dat het er allemaal bij hoort en dat we ons lot moeten dragen. Daar ben ik wel klaar mee.

Ik heb heimwee. Heimwee naar de Mariëlle van de zomer van 2020. De Mariëlle die ondanks de coronacrisis genoot van het leven. Die niet keek naar de onmogelijkheden, maar naar de mogelijkheden. Die van zichzelf hield. Van haar lijf hield. Ergens in het afgelopen jaar is die Mariëlle verdwenen en vulde mijn brein zich weer vol met dieetgedachten. Probeerde mijn eetstoornis weer voet aan wal te zetten.

Doodgegooid met dieetreclames

En wat daarbij niet helpt zijn al die verschrikkelijke dieetreclames op social media en in de normale media. Zo rond oud en nieuw word je er weer mee doodgegooid. Start je gezondere leven. Krijg nu 50 procent korting op een WW-abonnement. WW-members verliezen 2 keer meer gewicht dan wanneer je het alleen probeert. Goed er staat nog wel een disclaimer bij dat het gebaseerd is op een 12 maanden studie en wie nog even verder leest, ziet dat deze studie gesponsord is door, jawel, WW. WW is de nieuwe naam van Weightwatchers. Het programma waar je vroeger maar een bepaalde hoeveelheid calorieën mocht eten per dag. En daar zou je geheid van afvallen. Het was een puntensysteem en door je punten goed in te zetten kon je ook nog wel eens iets eten wat de dieetcultuur verboden heeft.

De hamster in mijn brein was pissig

WW claimt dat het nieuwe puntensysteem veel meer mogelijkheden biedt voor leefstijlveranderingen. Het zou geen dieet zijn. Nou ik kan je vertellen, alles waarbij je iets moet tellen voordat je het op mag eten, is een dieet. Ik ging bijna weer voor de bijl. Het duiveltje op mijn schouder begon me maanden geleden alweer te vertellen dat ik niet goed genoeg ben, want ik ben te dik. En ik begon daar onbewust weer naar te leven en te eten. Ik ontzei me dingen en werd chagrijnig. De hamster in mijn brein was pissig omdat hij niet genoeg eten kreeg om zijn werk naar behoren te doen en ik werd bijkans somber omdat ik zo onaardig tegen mijn lijf deed. Heel even dacht ik: zal ik het doen, zal ik me aanmelden bij WW? Misschien lukt het me dit keer toch wel…

Binnenharken van zoveel mogelijk mensen

En toen las ik godzijdank de Instagrampost van Aafke Romeijn (@aafkeromeijn). Zij verbaasde zich erover dat op 1 januari grote influencers opeens reclame gaan maken voor Weight Watchers. Ze schrijft: ,,Weight Watchers is echter geen zorgverlener of diëtist, het is een piramidespel dat winst maakt met het binnenharken van zoveel mogelijk mensen, die zolang mogelijk aan het diëten blijven om elke maand maar abonnementsgeld binnen te halen.” Ze wijst haar volgers erop dat als je met WW zou afvallen je WW niet meer nodig hebt en het bedrijf wil niet dat het je lukt. ,,Ze willen dat je even snel afvalt, blij bent met je lichaam, en dan weer terug aankomt. Dan moet je wel teruggaan naar Weight Watchers, want: de vorige keer is het met hun toch ook gelukt?” In de rest van haar post (lees hem hier) spreekt ze ook influencers aan die reclame maken voor deze dieetclub, maar ondertussen wel zeggen de body positivity beweging te ondersteunen!

Vermaledijde reclames om af te vallen

Wat was ik blij met de post van Aafke. Bijna was ik weer gegrepen door de klauwen van WW en de dieetcultuur. En daaruit blijkt ook meteen hoe geraffineerd dit soort bedrijven te werk gaan. Ze maken gebruik van het algoritme van social media. En het maakt niet uit hoeveel mooie volle vrouwen ik volg, altijd weer krijg ik die vermaledijde reclames om af te vallen er tussendoor. Ik merk dat het me stoort. Ze roepen heel hard dat het geen crashdiëten zijn, maar ik weet wel beter. En nog steeds trappen heel veel vrouwen en in mindere mate mannen erin. Het liefst zou ik ze willen toeschreeuwen: doe het niet. Kijk wat dertig jaar crashdiëten met mijn lijf heeft gedaan. Mijn metabolisme is verpest. Daarom heb ik ervoor gekozen nooit meer een dieet te volgen maar gewoon gezond te eten en lekker te bewegen. Ik durf het eindelijk van de daken te schreeuwen: ‘Ik ben een dietculture dropout’. En die reclames in mijn tijdlijn? Die rapporteer ik allemaal als oplichting.

Spanning was wat ik voelde, toen ik vandaag aan het eind van de middag naar Hilde fietste. Vandaag zouden we voor het eerst weer live trainen. Zonder beeldscherm ertussen. Vijftien maanden lang hadden we noodgedwongen via Zoom getraind. Vlak nadat ik met het Train Happy Topgewicht was begonnen. Vol goede moed slingerde ik iedere dinsdag de laptop aan. Hoe langer het duurde, hoe ingewikkelder het werd en hoe harder ik met mezelf worstelde tijdens de trainingen. We lachten veel, maar toch.

Die hele coronacrisis is me niet in de koude kleren gaan zitten

Na de training vorige week stelde ik de vraag. Wanneer kunnen we weer in real life trainen. Ik ben zelf inmiddels volledig gevaccineerd en was alweer wat aan het oefenen om onder de mensen te komen. Oefenen ja, want die hele coronacrisis is me niet in de koude kleren gaan zitten. Ik was het afgelopen jaar aardig op mezelf teruggeworpen. Ik werkte vanuit huis, maakte geen onnodige reisjes en het kringetje om me heen werd steeds kleiner. Had niemand behalve mezelf om achter het behang te plakken. En ondertussen bleef ik via Zoom doortrainen met Hilde.

Nieuwe hippe roze sportschoenen aan en gaan

Tien minuten te vroeg kwam ik aan. Ik was vergeten dat ik niet langer op mijn oude fiets hoefde. Dat het met een e-bike ietsje sneller gaat. Hilariteit alom. Mijn nieuwe hippe roze sportschoenen aan en gaan… En ik was ook vergeten hoe goed het voelde. Die een op een training zonder computerscherm ertussen. Opwarmen, dansen, steps. Het is zoveel leuker als je elkaar in het echt ziet. Acda en de Munnik overslaan omdat mijn nek en schouders werken met gewichten nog niet toestaan. Hoela Hoepen in plaats van boksen om dezelfde reden. Bij de grondoefeningen dubbel liggen van het lachen en niet kunnen stoppen. Het is lang geleden dat dat gebeurde.

Op de fiets terug naar huis maakte een gelukzalig gevoel van mij meester. Dit had ik zo nodig. Dit heb ik zo nodig. Dat stukje menselijk contact. Samen sporten, samen praten, samen lachen. Lekker!

Ik heb niks met Koningsdag. Nooit gehad. Voor mijn werk vond ik het altijd leuk om een fotoserie te maken. Maar die drukte was niet aan mij besteed. Vandaag was het voor mij wel een beetje een feestdag. En nu aan het einde van de dag zit ik een beetje brak op de bank. Niet omdat ik aan de zuip geweest ben. Ik drink (bijna) geen alcohol meer. Al een jaar niet meer. Nee. Vandaag mocht ik naar het TT-circuit fietsen voor mijn eerste vaccinatie. En die voelde bevrijdend, ondanks de spierpijn, vermoeidheid en verhoging.

Toen duidelijk werd dat mensen met een bepaalde hoeveelheid overgewicht, eerder gevaccineerd mochten worden, heb ik getwijfeld. Ik was er al over uit dat ik de vaccinatie wilde. Niet alleen om mezelf en anderen te beschermen, maar ook omdat ik merk dat het heel goed is voor mijn geestelijke gezondheid. Ik heb het gevoel dat ik nu weer wat grip krijg op de situatie.

Alleen maar frikadellen

De twijfel ontstond meer omdat de sociale media ontplofte, toen bekend werd dat dikke mensen, zoals ik, voorrang kregen op een prik. Op sociale media werd de vraag gesteld of het terecht was. De kritieken waren niet van de lucht. Dikke mensen hadden het aan zichzelf te danken dat ze te dik waren. Want ze zaten elke dag bij de Mac of KFC en aten alleen maar frikadellen. Alle vooroordelen vlogen over het internet. Psychiater dr Bram Bakker twitterde: ,,Als je ‘per ongeluk’ morbide obesitas hebt is inenten met voorrang geen probleem. Maar als je slecht voor jezelf hebt gezorgd, is het lastig verdedigbaar tov mensen die wel hun best hebben gedaan.”

Angst en beven

Die tweet deed pijn. Hij kreeg behoorlijk wat reacties. Wat me sterkte was dat het grotendeels mensen waren, die verbolgen reageren. Maar ik bleef twijfelen. Want kon ik het wel maken om me eerder te laten vaccineren. Was dat wel terecht. Ik las het internetartikel ‘Dik ben je niet voor de lol’ van Gert Jan van den Bemd. Ik bleef twijfelen. Om eerder in aanmerking te komen voor een vroege prik moest ik ook op de weegschaal bij de huisarts, en ik wil mijn gewicht niet weten. Dat is voor mij niet de kop in het zand steken. Maar zelfbescherming. Dankzij mijn eetstoornis, heb ik decennialang bijna elke dag op de weegschaal gestaan. Vaak meerdere keren per dag. En naar die stress, mijn ongezonde gedrag en mezelf uithongeren, wil ik niet terug. Met angst en beven maakte ik een afspraak met de huisarts. Ik wist al dat ze een goeie was. Maar tijdens die afspraak werd het nog eens bevestigd. Ze had er alle begrip voor dat ik niet wilde weten hoeveel ik woog. Ze zorgde ervoor dat ik de teller niet kon zien. En ja, ik kwam in aanmerking voor vervroegde vaccinatie.

Haar voorlichting trok me over de streep. Ik hoorde van meer mensen met een hoog BMI dat ze zich schaamden dat ze vanwege hun gewicht eerder gevaccineerd konden worden. Vaak durfden ze het hun omgeving niet te vertellen omdat ze nare reacties kregen. Ik maak er geen geheim van. Ik heb mijn eerste spuit gekregen en ik ben er blij mee. Het brengt een soort van mentale rust met zich mee. En dat vind ik het allerbelangrijkst.

Het is vandaag precies een jaar geleden… Een jaar geleden fietste ik om kwart voor vier ’s middags naar het huisadres voor Hilde. Voor mijn eerste training met haar. En wat voor jaar was het. De eerste training was een verademing. De tweede moest ik tot mijn grote spijt afzeggen omdat ik met een flinke griep in bed lag. De derde was ik er weer en toen was al duidelijk. Dit ga ik volhouden.

Het was een jaar vol met avonturen. Een verschrikkelijk mooi jaar! De eerste twee maanden trainden we volle bak bij Hilde in de woonkamer. Ik deed dingen die ik in de sportschool altijd verafschuwde, met het grootste plezier. De superwoman, ja natuurlijk. Buikspieren ja leuk! En we eindigen voor de cooling down altijd met mijn favoriet, ja echt: Planken. En toen kwam corona en gingen we via Zoom verder.

Achillespeesblessure

Normaal train ik iedere dinsdag met Hilde. Door omstandigheden was de online-training van afgelopen dinsdag verplaatst naar vandaag. Precies een jaar verder en teruggevonden wat ik vorig jaar zocht: Plezier in trainen. Dat wordt gevierd met een lekkere training. Omdat ik door slaapgebrek (tja ik blijf journalist en als het Capitool in Washington bestormd wordt, dan blijf ik toch iets langer dan gepland voor de televisie hangen), wat kleine pijntjes en een achillespeesblessure toch een beetje uit mijn hum ben, heb ik van tevoren geappt of we eerst even kunnen kletsen. Om twee minuten voor het afgesproken tijdstip heb ik de zoomlink in de mail. Ik log in en we babbelen even over de toestand in de wereld, de lockdown en wat ons bezighoudt. Dat de december- en januarichallenge toch wel voor kleine pijntjes zorgen en dat ik meer last van mijn achillespees en een stijve rug heb, dan ik eigenlijk wil toegeven. En op dat moment weet ik weer waarom ik een goede trainer heb uitgekozen..

Halve sportschool in mijn huis

‘We korten de training in. Jij geeft aan wat je wel en niet wilt doen’, klinkt het. ‘Hoelahoepen en touwtjespringen laten we achterwege’, beslis ik. Voor de rest zien we wel. Ze vraagt of ik wel een stepsoefening wil doen. Ik heb vorige week een stepsbench besteld. Voor de decemberchallenge had Hilde een leuke stepsoefening bedacht. Die kon op de trap. Nou mijn traphal is te krap daarvoor en ik kan niet voluit gaan. En in zo’n geval ben ik heel makkelijk. De mogelijkheid creëren om het beste uit mezelf te halen, dus een stepsbench bestellen (Ik heb inmiddels een halve sportschool in mijn huis). De stepsoefening is pittig. Lekkere cardio. Mijn achillespees protesteert niet echt. Dus we gaan door. We boksen een nummer en de lunges slaan we over. Dan volgen de beenoefeningen en wat buikspieroefeningen. En laten Nick en Simon links liggen, want genoeg buikspieroefeningen gedaan.

Tijd voor grapjes

En dan zijn we toe aan mijn favoriet: Planken. Ik spring in de houding. Had ik tijdens de eerste training mijn achterwerk nog flink in de lucht. Inmiddels ben ik een echte plank. Ik merk dat mijn lijf sterker is geworden. Nena begint te zingen. Ik begin te planken. Het kost weinig moeite en ik blijf doorgaan. Na een minuutje ofzo vind ik het wel genoeg en last een rustmomentje in. Tijdens het planken is het tijd voor grapjes. Op het eind zegt Hilde nog eentje dan en na de laatste plank ruimt zij meestal haar matje op. Ik heb er lol in om dan nog een keer een plank erin te gooien, of zelfs twee, of drie.

Vandaag probeert ze me te verleiden om ook zijwaarts te planken. Leunend op je linker- of rechterarm je lijf omhoog duwen en de andere arm in de lucht. Ik ga op mijn zij liggen. Steek mijn linkerarm in de lucht en druk mijzelf niet omhoog. Hilde krijgt de slappe lach en ik ook. Dit soort geintjes durfde ik op de sportschool niet uit te vreten. Dan kreeg ik te horen dat ik niet serieus genoeg trainde. En dit is precies waarom ik het sporten met Hilde zo fijn vind… Er moet gelachen worden.

Toen ik halverwege maart mijn verjaardagsfeest afgelastte, had ik het idee dat ik in de zomer in de tuin wel een feest zou kunnen geven. Corona zou tegen die tijd vast wel opgehoepeld zijn. De rust zou zijn wedergekeerd, ik zou gewoon op vakantie gaan naar Engeland en mijn leven zou weer gewoon net zo leuk zijn, als het altijd was.

Naïef? Vast. Was de wens de vader van de gedachte? Absoluut. Ik vind leven in coronatijd ingewikkeld. De coronacrisis was nog maar een aantal weken oud toen ik voor de krant een verhaal schreef met als titel: niemand om achter het behang te plakken. Daarin vroeg ik me af hoe ik mentaal gezond zou kunnen blijven in deze crisis.

Klankbord

Ik vind alleen wonen normaliter heerlijk. In coronatijden is het pittig. Zeker als je een denker bent en geen klankbord in huis hebt. Het feit dat ik graag controle houd over mijn leven, maakt het er ook niet makkelijker op. En mijn hooggevoeligheid zit daarbij ook nog wel eens in de weg. Want ik voel intens en veel.

Ik vind het lastig om te bedenken wat wel en niet kan. Ik ben voorzichtig. Hoe handel je als je bijvoorbeeld chronisch verkouden bent. Afgelopen zomer moest ik tot drie keer toe de intake bij mijn nieuwe tandarts afbellen. Vanwege een neusverkoudheid en lichte verhoging. Iets waar ik normaliter nauwelijks stil bij zou staan. Een nieuwe afspraak maken, stelde ik steeds uit. Stel dat ik hem weer zou moeten afzeggen. Gisteren kon ik er niet meer omheen. Het hele weekend had ik al last van mijn kies en haalde me van alles in mijn hoofd. Zou er een ontsteking zitten. Ik moest de tandarts bellen. Ik was niet verkouden. Geen excuus. Ik belde en kon ’s middags al terecht. Om twee uur. Een half uur later was ik zonder boren van mijn kiespijn verlost. Een iets te hoge vulling bleek het euvel.

Snotteren

Door corona keek ik al maanden huizenhoog op tegen deze afspraak. Wanneer kun je wel, wanneer kun je niet naar een afspraak. Ik was al maanden niet meer naar de masseur geweest. Met de bus naar Groningen was voor mij geen optie. Dus een nieuwe gezocht in mijn woonplaats. De eerste keer was wennen. Ook voor mijn lijf dat heftig in opstand kwam. Ik had twee dagen een katerig gevoel. Inmiddels ga ik twee keer in de maand. Mijn lijf moet wennen om weer aangeraakt te worden. En ik ook.

Zodra ik maar een klein beetje begin te snotteren, sla ik aan het twijfelen. Terwijl ik heus wel het verschil weet tussen een echte verkoudheid en mijn neus die iedere ochtend verstopt zit. Zodra ik in beweging kom is die verstopping als sneeuw voor de zon verdwenen. En toch twijfel ik elke keer weer even. Word ik verkouden of niet. En elke keer kom ik tot de conclusie van niet. Ik vind coronatijd ingewikkeld… En dat is okee.

‘Ben je nog steeds aan het sporten’, vroeg de vrouw, toen ik naast mijn gewoonlijke halfje brood een roomcroissant bestelde. Ik voelde me betrapt. Niet omdat ik geen roomcroissant mag eten, maar omdat de vraag mijn dieetdenken triggerde. Ik koos voor iets lekkers wat niet in de dieetcultuur past en vond eigenlijk niet dat ik het verdiend had. En ik voelde me betrapt, ook al ging het haar geen klap aan of ik wel of niet sport en wat ik in mijn mond steek. Mijn automatische verantwoordingsmechanisme trad in werking: ‘Ja hoor, ik heb gisteren nog vijftig kilometer gefietst en daarom kan ik dit eten… en het is heel lekker.’ Dat het erg lekker is, beaamde ze. Haar gezicht sprak boekdelen. Thuis at ik het croissantje op. Maar het smaakte niet zo lekker als anders.

Uithongeren

Ik snap waar haar vraag vandaan komt. Maar ze had hem niet hoeven stellen. Een paar weken geleden stond ik in de krant met een persoonlijk verhaal. Over hoe ik mijn lol in sporten terugvond. En dat ik de afgelopen jaren keihard had gewerkt om mijn verstoorde relatie met eten te veranderen. Beide is gelukt. Hoe? Met vallen en opstaan. Lief te zijn voor me zelf en door heel veel te praten met mijn leefstijlcoach Isabelle. Door me daardoor te realiseren dat je ook gezond en dik kunt zijn. Door me te realiseren dat mezelf uithongeren door crashdiëten veel ongezonder is, dan overgewicht hebben. Ik heb mijn lijf dertig jaar lang ondervoed. Het niet gegeven wat het nodig had, waardoor het bij het minste of geringste beetje extra eten, dit opsloeg in vet. Want in je brein zit een hamster, die tevreden gehouden wil worden. Wil je weten hoe het werkt? Lees De Hamster in je brein. Een mooi leesbaar wetenschappelijk boek over hoe je brein werkt in verhouding tot eten en wat je zeker moet lezen wanneer je aan een dieet begint. Of beter nog: gewoon lezen en dan niet aan een dieet beginnen, maar een gezonde leefstijl aannemen. En je vooral ook af en toe trakteren op iets wat je heel lekker vindt, maar waar de dieetcultuur een andere mening over is toegedaan.

Ja ik donder dus af en toe nog in een valkuil en leg verantwoording af aan wildvreemden voor wat ik eet. Gedrag wat je in meer dan dertig jaar hebt aangeleerd, ben je niet zomaar kwijt. Gelukkig kan ik steeds meer van eten genieten en durf ik zelfs op een vol terras te eten zonder dat ik bezig ben met wat een ander daarvan vindt. Ik leer steeds meer…

Het zit erop. Mijn half jaar Train Happy Topgewicht met Hilde van Theater THT. Vanmiddag was de laatste training van ons half jaar. Keihard gesport en keihard gelachen. Ik begon dit avontuur, niet om kilo’s kwijt te raken. Maar om weer lol te krijgen in het sporten. En ik moet zeggen: dat is gelukt.

Coronacrisis

Het waren enerverende maanden. We startten in de woonkamer met trainen. Live. En toen gooide na tien weken de coronacrisis roet in het eten. We trainden online, minder gezellig, maar nog steeds heel leuk. Iedere dinsdagmiddag na het werk, zwengelde ik mijn chromebook aan om een uurtje te trainen.

Randvoorwaarden

Ik heb veel geleerd de afgelopen maanden. Sporten is leuk, als je er maar voor zorgt dat je ook de randvoorwaarden leuk maakt. Ik wil mezelf best afbeulen en steeds een stapje verder gaan. Maar niet zoals vroeger iedere training ver in het rood. Niet elke oefening hoef ik meteen perfect te kunnen. Het heet niet voor niets training. Kreeg ik in het begin bij een bepaalde grondoefening na een keer al kramp. Tegenwoordig doe ik deze moeiteloos en maakt Hilde hem daarom gewoon een stukje zwaarder. Zonder iets te zeggen. Ja achteraf pas. Waar ik dan weer heel hard om moet lachen. Vanmiddag lukte zelfs een oefening, die al maanden niet lukte. Nu dus wel.

Health At Every Size

Ik heb de afgelopen weken wel gedacht van: hoe nu verder. Want ik kan al heel veel zelf maar ik kan ook nog wel wat steun gebruiken na dat eerste half jaar. Ik ben nog niet helemaal klaar om te worden losgelaten. Gelukkig heeft Hilde een vervolgtraject gestart en dat ga ik de komende tijd volgen. En ik blijf bloggen. Ik heb me in de wereld van HEAS en body positivity gestort. Health At Every Size en positief naar je eigen lichaam kijken. Ook daar wil ik meer over schrijven. En dat vind ik best spannend, want er rust nog steeds een taboe op dik zijn…