‘Heb je de reactie op je column gelezen’, appte mijn collega me zojuist, toen ik in de winkel stond. ‘Je bent al thuis, toch?’, kwam er achteraan. Ik had het afgelopen weekend dienst voor de krant. En wie dienst heeft schrijft een maandaggevoel. De eerste gedachte die door mijn hoofd schoot was: ‘Oh ik hoop niet dat ik veel bagger over me heen krijg’.

Ik grabbelde mijn telefoon onderuit de tas en scrolde door de werkmail. Mijn hart maakte een sprongetje van de lieve en positieve woorden die in de mail stonden. Ik belde mijn collega. ‘Vind je het goed dat ik mijn column post op mijn blog’. Ja natuurlijk was het antwoord. Dus hieronder vind je de tekst die vandaag in de Hoogeveensche Courant verscheen.

Dikke mensen rennen niet, toch?

Er doen steeds meer mensen mee aan de Cascaderun, las ik in een persbericht dat dit weekend in de mailbox van de krant verscheen. Er zijn nu al dertig procent meer aanmeldingen dan vorig jaar om deze tijd. Meer mensen die het grootste hardloopevenement van Drenthe willen lopen.

Ergens vorig jaar vatte ik het plan op om ook mee te doen aan de Cascaderun. Het zaadje was in mijn hoofd geplant door mijn huisarts en mijn fantastische personal trainer Hilde. Die laatste had geroepen dat ze me nog wel aan het hardlopen zou krijgen. Ik lachte haar uit. Ik en rennen, geen goede combinatie. Ik heb een broertje dood aan rennen. Ik heb flink overgewicht en dat strookte niet met het beeld dat ik van hardlopers had. Dikke mensen rennen niet.

Toch bleef het idee door mijn hoofd spelen. Twee jaar geleden mocht ik voor het eerst de Cascaderun verslaan voor de krant. De Unicefloop en de GigaGrun. Dat was een feestje. Ik genoot met volle teugen. En als ik de tijd zou nemen dan… misschien toch?

Goede hardloopschoenen

Ik opperde het idee bij mijn trainer, zelf een hardloper, en begon voorzichtig aan het idee te wennen. Mijn huisarts was voor, op voorwaarde dat ik goede hardloopschoenen zou aanschaffen, want rennen met overgewicht zorgde voor extra druk op de gewrichten. En de tijd nemen om te trainen was ook belangrijk, dus de run van dit jaar is een no go . Ik zocht de datum van die van 2026 op en noteerde deze in mijn agenda Het theekransje in mijn brein vond het een iets minder goed idee. Harrie moedigde me aan, Truus was tegen en zocht naar een excuus, zodat ik toch maar niet zou gaan beginnen met hardlopen. Mijn ego wierp een legio aan hoge drempels op. Bergen waren het voor mij en ik wist niet hoe ik die kon beslechten. Want dik en hardlopen, dat is toch helemaal geen goed idee?

Best lichtvoetig

Een dikke week geleden legde ik mijn bezwaren over het beginnen met hardlopen op tafel bij Hilde. Na de warming up voor onze wekelijkse training, begon ze in de zaal te joggen en ik deed mee. Het ging beter dan ik had verwacht. We waren zomaar een kwartier verder en ik was niet eens het stampende nijlpaard dat ik in mijn hoofd had verwacht. Ik was best lichtvoetig.

Drempel twee was goed schoeisel kopen om buiten te kunnen lopen. Daarvoor moest ik naar een speciaalzaak en dat durfde ik niet. Want ja dik en hardlopen waren twee dingen die mijn brein nog steeds niet kon verenigen. Wat moesten de andere klanten wel niet denken. Op mijn verjaardag trok ik de stoute schoenen aan om informatie in te winnen in de winkel en kwam naar buiten met een paar schoenen.

Dit weekend trotseerde ik de laatste grote drempel. Buiten lopen, waar iedereen mij kan zien. Hilde ging mee om ervoor te zorgen dat ik mezelf niet voorbij liep en om me tips te geven. Drie kwartier lang hobbelden en wandelden we door het park. Niemand die raar opkeek. Nog 405 dagen en dan sta ik aan de start van de Cascaderun 2026.